Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΝΕΙΛΟΥ

 

          Ο Νείλος φιλοξενεί έναν κόσμο που επιπλέει ανάμεσα στο παρελθόν και το αύριο. Δεν είναι ένα απλό ποτάμι, αλλά δρόμος, σπίτι, τροφή, μνήμη και μοίρα. Είναι ο Νείλος των ανθρώπων που δεν έφυγαν ποτέ, είναι ο Νείλος που μετά τα μεσάνυχτα αλλάζει πρόσωπο και οι σκιές παίρνουν ανθρώπινη μορφή. Όταν οι τουρίστες κοιμούνται, οι μηχανές σωπαίνουν και τα φώτα της πόλης καθρεπτίζονται στα μαύρα νερά, οι αόρατοι άνθρωποι εμφανίζονται και αρχίζουν να ζουν μόνο και μόνο γιατί το ποτάμι δεν κοιμάται ποτέ…

          Είναι οι νυχτερινοί ψαράδες που μπαίνουν αθόρυβα στις βάρκες τους, χωρίς φωνές και μηχανές, με φακούς δεμένους στο κεφάλι για να εντοπίζουν εκείνα τα ψάρια που κινούνται μόνο στο σκοτάδι. Το σκοτάδι όμως κρύβει θανάσιμους κινδύνους, όπως ισχυρά ρεύματα, παράνομα δίχτυα, συγκρούσεις βαρκών, ξεχασμένα ναυάγια, αιφνιδιαστικούς ελέγχους των αρχών, ακόμη και κροκόδειλους στα νότια.

          Είναι οι νυχτερινοί μεταφορείς, ιδιαίτερα στο νότο, όπου η στεριά γίνεται άδεια και επικίνδυνη. Κι εκεί ο Νείλος μετατρέπεται στον βασικό δρόμο. Σάκοι με λαχανικά, ζώα δεμένα πρόχειρα στις πλώρες, καύσιμα, ξυλεία, τρόφιμα και άλλα εμπορεύματα που δεν διακινούνται τη μέρα, σ΄ ένα εμπόριο χωρίς σύνορα, ταυτότητες και αποδείξεις, χωρίς έγγραφα και διαδρομές στο χάρτη.

          Είναι οι πλωτές αγορές που σχηματίζονται όταν μέσα στη σιωπή της νύχτας βάρκες μικρές μαζεύονται στη μέση του ποταμού και ξεκινούν οι χωρίς χρήμα συναλλαγές, συναλλαγές δηλαδή βγαλμένες από τα βάθη των αιώνων. Ένα κοτόπουλο για ρύζι, ψάρια για καύσιμα και λαχανικά για μηχανικά ανταλλακτικά. Κι η εμπιστοσύνη να αντικαθιστά τα συμβόλαια.

          Είναι οι σκιώδεις φιγούρες που γι΄ αυτές ο Νείλος δεν αποτελεί ποτάμι ζωής, αλλά διαφυγής. Είναι οι άνθρωποι χωρίς τόπο, χωρίς χαρτιά, χωρίς ιστορία, που μετακινούνται μονάχα τη νύχτα και το πρωί εξαφανίζονται. Κάποιοι είναι λαθρέμποροι, κάποιοι εργάτες χωρίς άδεια, κάποιοι λαθρομετανάστες και κάποιοι απλά απόκληροι που εξαφανίστηκαν ηθελημένα ή αθέλητα από τον πρωινό κόσμο της στεριάς.

          Είναι οι νταχαμπίες, τα πλωτά σπίτια που το βράδυ τα φωτάκια τους λαμπιρίζουν σαν πυγολαμπίδες. Κατοικίες χωρίς θεμέλια, με νεροαυλές και με οικογένειες που ζουν μόνιμα στο ποτάμι. Μέσα στη σιωπή κοιμούνται τα παιδιά, μαγειρεύονται φτωχικά φαγητά, μπαλώνονται τα δίχτυα, αρματώνονται οι πετονιές. Εκεί η γέννα, εκεί η αρρώστια, εκεί ο θάνατος. Κι ο μεγαλύτερος φόβος, οι πλημμύρες. Σ΄ ένα μόνο βράδυ μπορεί να πνίξουν οικογένειες, να παρασύρουν σπίτια, να διαλύσουν ζωές. Μα αυτοί συνεχίζουν να ζουν εκεί γιατί δεν έχουν χρήματα, γιατί εκεί είναι οι μνήμες τους, γιατί εκεί ξέρουν να επιβιώνουν, γιατί απλά έτσι έμαθαν. Και για εκείνους που λένε το ¨χωριό¨, ¨νερό¨, και ζουν χωρίς σύνορα, ο Νείλος απαιτεί μονάχα κουράγιο.

          Ο Νείλος δεν είναι τουριστική ατραξιόν, μουσείο ή καρτ ποστάλ. Ο Νείλος δεν είναι ένα ποτάμι του παρελθόντος. Ο Νείλος δεν χρειάζεται φως και θεατές για να εργαστεί. Ο Νείλος τροφοδοτεί ζωές και ελπίδες σ΄ έναν αέναο νυχτερινό κύκλο που δεν σταματά ποτέ. Ο Νείλος θα αγκαλιάζει πάντοτε έναν σκοτεινό, αθόρυβο, μα ζωντανό κόσμο που αναπνέει μετά τα μεσάνυχτα…

 

Ν.ΝΙΚΗΤΑΡΙΔΗΣ