ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΓΑΣΤΡΟΝΟΜΙΚΕΣ ΕΠΙΡΡΟΕΣ

ΣΤΙΣ ΑΙΓΥΠΤΙΑΚΕΣ ΓΕΥΣΕΙΣ

 

Η αιγυπτιακή κουζίνα είναι από τις αρχαιότερες του κόσμου. Ωστόσο, πίσω από τις απλές συνταγές, τα αρώματα και τα μπαχαρικά, βρίσκεται η ελληνική επιρροή, μια επιρροή που έχει τις απαρχές της στην Πτολεμαϊκή Περίοδο όταν μια γαστρονομική σύζευξη έλαβε χώρα με την εγκατάσταση χιλιάδων Ελλήνων στη Νειλοχώρα, οπότε το ελαιόλαδο, το κρασί, το τυρί και τα αρωματικά βότανα άρχισαν να συνυπάρχουν σ΄ ένα διάλογο γεύσεων με τα αιγυπτιακά όσπρια, τα δημητριακά και τα λαχανικά, ο οποίος συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Όπως αναφέρει η Dina al Mahdy στην εφημερίδα "Al Ahram", οι δύο κουζίνες μοιράζονται μια φιλοσοφία φαγητού που βασίζεται στην απλότητα της ποιότητας των υλικών και όχι στην υπερβολή, με όσπρια όπως οι φακές, τα ρεβίθια, τα κουκιά και λαχανικά όπως οι μελιτζάνες, τα κολοκύθια, τα κρεμμύδια και τα σκόρδα να παίζουν κεντρικό ρόλο, ενώ το ψωμί, μπάλαντι και χωριάτικο, να αποτελεί κοινό σύμβολο της καθημερινής διατροφής των δύο πανάρχαιων λαών.

Θα πρέπει όμως να σημειωθούν και τα εξής σημαντικά : Στους Αιγυπτιώτες Έλληνες οφείλει η Αίγυπτος την καλλιέργεια τριών δένδρων αγνώστων εκεί ως τότε : Της λεμονιάς, της μανταρινιάς και της πορτοκαλιάς. Επίσης, του λάχανου (με καλύτερη ποικιλία το ¨Γιάννη¨) και του κολοκυθιού (με καλύτερη ποικιλία το ¨Πέτρο¨). Το δε εθνικό αιγυπτιακό φαγητό, τα κουκιά (φούλια) υπήρξαν προϊόν εντατικής καλλιέργειας των Ελλήνων. ¨Φουλ Ρούμι¨ ήταν τα καλύτερα κουκιά (ότι ανώτερο σε λαχανικό χαρακτηριζόταν ως ¨ρούμι¨, δηλαδή ¨ελληνικό¨). Επίσης, ο Νέστωρ Τσανακλής ήταν εκείνος που ξανάδωσε στην Αίγυπτο τα αμπέλια και μάλιστα σε ερημικές γαίες, δίνοντας το έναυσμα για την αξιοποίηση ερημικών εκτάσεων. Στα 1932, δαπανώντας πάνω από 300.000 λίρες, είχε κατορθώσει να καλλιεργεί κάπου 4.000 στρέμματα ερήμου με ελιές και αμπέλια.

Παραδειγματικά, ας καταγράψουμε τώρα μερικά αιγυπτιακά πιάτα με ελληνικό άρωμα :

Ful Medames : Τα βρασμένα κουκιά παραπέμπουν στις ελληνικές σαλάτες οσπρίων, με τη χρήση ελαιόλαδου και λεμονιού να αποτελεί μια κλασική επιρροή.

Mahshi : Λαχανικά γεμισμένα με ρύζι και μυρωδικά, παρότι χωρίς κιμά, είναι εντυπωσιακά κοντά στα ελληνικά ¨ορφανά¨ γεμιστά ντολμαδάκια και λαχανικά.

Koshari : Φακές, ρύζι, μακαρόνια και σάλτσα ντομάτας συνθέτουν ένα λαϊκό πιάτο που αντικατοπτρίζεται στα ελληνικά παραδοσιακά φαγητά της νηστείας.

Domiati και Mish : Λευκά, αλμυρά τυριά, τόσο γευστικά, που συγκρίνονται με τη φέτα, όσο και στη χρήση τους σε σαλάτες και πίτες.

Basbousa : Σιμιγδάλι, σιρόπι, ξηροί καρποί και μέλι, φέρνουν στο νου τα κλασικά ελληνικά σιροπιαστά ραβανί και κανταΐφι.

Ταχίνι και Χούμους : Πάστες από αλεσμένα ρεβίθια ή σουσάμι με τα ελληνικής επιρροής λεμόνι και ελαιόλαδο, καθώς και τη κρεμώδη υφή, που χαρακτηρίζουν την ελληνική κουζίνα.

Molokhia : Σούπα από φύλλα μολοχίας που παραπέμπει ευθέως στην ελληνική χορτόσουπα με μυρωδικά.

Kebda Eskandarani : Συκώτι σοταρισμένο με μπαχαρικά και λεμόνι παρομοιάζεται με ελληνικό συκώτι στιφάδο ή λεμονάτο.

Felafel : Ρεβίθια-κουκιά πολτοποιημένα με μυρωδικά και τηγανισμένα θυμίζουν τους ελληνικούς ρεβιθοκεφτέδες.

Σαλάτα Βaladi : Με ντομάτα, αγγούρι, κρεμμύδι, μαϊντανό, λεμόνι και ελαιόλαδο σαν τη χωριάτικη σαλάτα χωρίς φέτα.

Kofta : Με μοσχαρίσιο ή αρνίσιο κιμά με μυρωδικά σε σχήμα κεφτέ, σαν τους ελληνικούς κεφτέδες και τα σουτζουκάκια.

Konafa : Γλυκό με φύλλο κανταΐφι και σιρόπι σε στυλ ελληνικού κανταϊφιού με καρύδια ή φιστίκια.

Atayef : Μικρά γλυκά γεμιστά με τυρί ή καρύδια, σαν τα ελληνικά πιτάκια ή γλυκά με φύλλο και γέμιση.

Om Ali : Ψωμένια πουτίγκα με γάλα, ζάχαρη και ξηρούς καρπούς, παρόμοια με την ελληνική μπουγάτσα.

  

Ν.ΝΙΚΗΤΑΡΙΔΗΣ