ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΓΓΛΟΥΠΑΣ

Ο ΑΙΓΥΠΤΙΩΤΗΣ ΤΖΕΝΤΛΕΜΑΝ

ΤΟΥ ΜΗΧΑΝΟΚΙΝΗΤΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ

 

Γιος του Αλέξανδρου Αγγλούπα και της Βερονίκης Ρουσσόγλου, ο Νικόλας Αγγλούπας, με μικρασιατικές ρίζες, γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια τις 20/8/1943 από εύπορη οικογένεια εμπόρων και εργοστασιαρχών, κάτι που του επέτρεψε να ασχοληθεί με την αγωνιστική οδήγηση.

Στην πόλη του Αλέξανδρου τελείωσε το γαλλικό σχολείο Saint Mark και το αγγλικό Saint George Commercial College, ενώ στη συνέχεια πήγε στο Παρίσι για τρία χρόνια ολοκληρώνοντας τις σπουδές του στη Σορβόννη.

Στην Ελλάδα πια από το 1966, με προτροπή της παλαιότερης τότε γενιάς οδηγών που σύχναζαν στο ¨Βυζάντιο¨ στο Κολωνάκι, ξεκίνησε να αγωνίζεται από το 1967 ως το 1971, κι από το 1983 και ύστερα, κατακτώντας, εκτός των πολλών 2^ων και 3^ων θέσεων, 5 πρωταθλήματα ταχύτητας και 4 πρωταθλήματα αναβάσεων, έχοντας ως καλύτερη ανάμνηση τη νίκη στο σιρκουΐ της Βέροιας με Ford Cobra.

Παράλληλα ασχολήθηκε επιχειρηματικά με την γυναικεία ένδυση (Lucifer, Mia, κ.ά.), αλλά η μεγάλη του αγάπη έως σήμερα παρέμειναν τα αυτοκίνητα, αφού αγωνιζόμενος κατάφερνε με τα περάσματα του και τα εντυπωσιακά του αυτοκίνητα να ξεσηκώνει τους θεατές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα ρεκόρ χρόνου στην ανάβαση Ριτσώνας, όπου το 1983 πέτυχε την καλύτερη επίδοση και μάλιστα υπό βροχή. Το ίδιο έκανε το 1989 με Lancia 037, όπως και το 1990 με Ford Sierra.

Γενικότερα, την εποχή της δόξας του θεωρούνταν από τους καλύτερους οδηγούς αγώνων, με τους συναδέλφους του και τους ειδήμονες να του προσδίδουν τον τίτλο του ¨τελευταίου τζέντλεμαν του χώρου¨.

 

Ν.ΝΙΚΗΤΑΡΙΔΗΣ

 

ΑΙΓΥΠΤΙΩΤΕΣ ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΙ

ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΙΚΩΝ ΑΘΛΗΜΑΤΩΝ

 

          Με οδηγό κυρίως το εξαιρετικό βιβλίο του Γ. Μποτίνο ¨Οι Πρωτοπόροι¨, ας σκιαγραφήσουμε κάποιους Αιγυπτιώτες οι οποίοι πρωτοστάτησαν στην ανάπτυξη των Δυναμικών Αθλημάτων στην Ελλάδα :

          Ο Ανδρέας Σιζόπουλος γεννήθηκε το 1929 στην Κύπρο και κατόπιν μετανάστευσε στο Πορτ-Σάιτ, όπου ασχολήθηκε με την κωπηλασία, το body building και την άρση βαρών, και μάλιστα ήταν προπονητής άρσης βαρών Διώρυγας Σουέζ. Επαναπατριζόμενος στην Ελλάδα, συνέχισε ως προπονητής της Εθνικής Ομάδας Άρσης Βαρών Ανδρών και Εφήβων από το 1962 ως το 2000. Ας σημειωθεί πως το 1964 ως προπονητής του ΠΑΟ γνωρίστηκε με τον Reg Park, ενώ κατόπιν προπονούσε τον ¨Άτλαντα¨ Καλλιθέας. Υπήρξε πρωτεργάτης στην ανάπτυξη της γυναικείας άρσης βαρών στην Ελλάδα – με το πρώτο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα να γίνεται το 1989 – και ιδρυτής του σωματείου ¨Αθηνά¨, πρωταθλητής Ελλάδας στα 1989-1992. Ήταν μάλιστα αυτός που ανέδειξε τον μετέπειτα ομοσπονδιακό προπονητή Χρ. Ιακώβου. Στην άρση βαρών διαιτήτευσε σε βαλκανικούς, μεσογειακούς, πανευρωπαϊκούς και παγκόσμιους αγώνες, ενώ στο body building ήταν κριτής στον επεισοδιακό αγώνα Μίστερ ¨Αθήνα¨ 1966, κ.ά. Η ¨Ακρόπολη της Άρσης Βαρών¨, όπως τον αποκαλούσαν, πέθανε στις 12/1/2008.

          Οι γεννημένοι στο Πορτ-Σάιτ γιοι του, Χριστόφορος και Αλέξανδρος Σιζόπουλος, υπήρξαν διακεκριμένοι αθλητές της άρσης βαρών. Ο Αλέκος ήταν πανελληνιονίκης σε 4 κατηγορίες βάρους, ως έφηβος 4^ος στην Ευρώπη και 6^ος στον κόσμο, και στην κατηγορία ανδρών 6^ος στην Ευρώπη και 7^ος στον κόσμο. Στη συνέχεια διετέλεσε προπονητής στη γυναικεία ομάδα του συλλόγου ¨Αθηνά¨. Ο Χριστόφορος ήταν πρωταθλητής εφήβων και καθηγητής φυσικής αγωγής.

          Ο Χριστόφορος Μαριάκης, την κόρη του οποίου είχε παντρευτεί ο Ανδρέας Σιζόπουλος, γεννήθηκε το 1905 στη Βάρνα της Βουλγαρίας και μετανάστευσε στο Πορτ-Σάιτ, όπου ασχολήθηκε με την πυγμαχία, διατελώντας πρωταθλητής και μάλιστα με πρόταση να πάει για πρωταθλητισμό στην Ευρώπη, αλλά λόγω ηλικίας – 16 ετών – δεν τον άφησε η μητέρα του. Επίσης ασχολήθηκε με την άρση βαρών και το body building, παίρνοντας δίπλωμα προπονητή από τον Joe Weider. Είχε γνωριστεί το 1963 και με τον Mister Universe Amed Hamid el Guindi. Την ίδια χρονιά επαναπατρίστηκε. Στην Ελλάδα ήταν προπονητής άρσης βαρών στο Σπόρτινγκ και στον Παράδεισο Αμαρουσίου, καθώς επίσης και διεθνής κριτής άρσης βαρών με δίπλωμα από την International Weightlifting Federation. Ακόμη, προπονητής body building στο γυμναστήριο ¨Άδωνις¨ και συνεργάτης του Θεόδωρου Μεγαρίτη. Πέθανε το 1989.

          Οι Μαριάκης και Σιζόπουλος ήταν προπονητές του Λευτέρη Χαλιού, που πολλοί θεωρούν πως βρίσκεται στην κορυφή της πυραμίδας του αγωνιστικού body building στα 1950-70. Είχε γεννηθεί στο Πορτ-Σάιτ το 1943 και επαναπατρίστηκε το 1965. Το 1966, παρότι 2^ος στο Μίστερ ¨Αθήνα¨ αποκλείστηκε για αντιαθλητική συμπεριφορά, το 1969 στο Μίστερ ¨Ελλάς¨ ήταν 2^ος και 1^ος μυώδης, ενώ συμμετείχε στο Μίστερ ¨Ελλάς¨ της IFBB και τις χρονιές 1982 και 1985. Πολύ αργότερα αποτραβήχτηκε στο νησί του την Κάσο, συνεχίζοντας να γυμνάζεται.

 

Ν.ΝΙΚΗΤΑΡΙΔΗΣ

 

¨ΕΦΥΓΕ¨ Η ΗΡΩ ΜΙΧΑΗΛΙΔΟΥ-ΚΟΡΩΝΑΙΟΥ

          Ιδιαίτερη συγκίνηση προκάλεσε στους Αιγυπτιώτες ο θάνατος στις 16/8/2024 της Αλεξανδρινής Ηρώς Μιχαηλίδου-Κορωναίου.

          Με καταγωγή από την Πάφο, είχε γεννηθεί στην Αλεξάνδρεια το 1937 και ήταν κόρη του δασκάλου της Τοσιτσαίας Σχολής Πασχάλη Μιχαηλίδη, ο οποίος υπήρξε επιθεωρητής γυμναστικής και μουσικής όλων των δημοτικών σχολείων της Ελληνικής Κοινότητας Αλεξανδρείας.

          Τελείωσε το Αβερώφειο Δημοτικό, φοίτησε στο Scottish School for Girls και πήρε το Proficiency από το British Council. Ξεκίνησε την επαγγελματική της καριέρα διδάσκονταν επί δύο χρόνια αγγλικά στο British Boys School, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με το θέατρο ως μέλος της ερασιτεχνικής θεατρικής ομάδας της ΧΑΝ και του Αισχύλου-Αρίονα. Ταυτόχρονα, είχε ενεργό δράση στον Ερυθρό Σταυρό και στον Προσκοπισμό.

          Το 1963 επαναπατρίστηκε και συνέχισε στην Ελλάδα να διδάσκει αγγλικά, ενώ για πρώτη φορά σπούδασε αισθητική και επαγγελματικό μακιγιάζ. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές της στην Αγγλία (IPTI), συνέχισε με μετεκπαίδευση στη Γαλλία (Marcel Vatard College), αποκτώντας πτυχία Αισθητικού.

          Το 1970 ίδρυσε το γνωστό Εργαστήριο Αισθητικής στην Καλλιθέα, ενώ παρακολούθησε μαθήματα physicosmeticienne και έγινε μέλος της Ακαδημίας Αισθητικής των Παρισίων. Το 1978 παρακολούθησε μαθήματα σε θέματα αντιγήρανσης στην Κλινική Prony των Παρισίων, ενώ το 1983 στην Αγγλία απέκτησε τον τίτλο της Καθηγήτριας Αισθητικής. Τέλος, το 1984 πήρε το Therapy & Beauty Teaching Diploma and Physiatrics.

          Από το 1970 ήταν μέλος της Cidesco International και από το 1973 της νεοϊδρυθείσας Cidesco Ελλάδας, στην οποία διετέλεσε επί πολλά χρόνια Πρόεδρος εκπροσωπώντας τη χώρα μας σε παγκόσμια συνέδρια. Επί της προεδρίας της ξεκίνησε η οργάνωση συνεδρίων και στην Ελλάδα, καθώς και εκθέσεων καλλυντικών και μηχανημάτων αισθητικής με τη συμμετοχή διακεκριμένων επιστημόνων και ομιλητών. Το 1989 διοργάνωσε το Παγκόσμιο Συνέδριο Αισθητικής στην Αθήνα, όπου έλαβαν μέρος 1.500 Έλληνες και ξένοι αισθητικοί από 25 χώρες, με τον Δήμαρχο Αθηναίων να της απονέμει το Χρυσό Μετάλλιο της πόλης. Το 1992 ανέλαβε τη διοργάνωση και του Β΄ Παγκοσμίου Συνεδρίου της Cidesco στη Λευκωσία με τη συμμετοχή 1.200 ατόμων από 30 χώρες.

          Τέλος, ας σημειωθεί πως διετέλεσε Πρόεδρος στο Σύλλογο Φίλων Προσκοπισμού Ελλήνων Αιγύπτου, ενώ ως το θάνατο της ήταν Πρόεδρος της Cidesco Hellas και Examiner της Cidesco International.

N.NIKHΤΑΡΙΔΗΣ

 

 

Ο ΧΡΥΣΟΣ ΚΟΤΙΝΟΣ ΤΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

ΚΑΙ ΟΙ ΑΙΓΥΠΤΙΩΤΕΣ

Ένα από τα δείγματα της μυθοποίησης του Ελευθερίου Βενιζέλου κατά τη διάρκεια της ζωής του που τον ταυτίζει με το όραμα της Μεγάλης Ιδέας είναι και το χρυσό στεφάνι αγριελιάς που του πρόσφεραν οι δημοτικοί́ άρχοντες της χώρας στις 15 Σεπτεμβρίου 1920, σε ένδειξη ευγνωμοσύνης για την επιτυχία της υπογραφής της Συνθήκης των Σεβρών.

Το στεφάνι που είχε ¨χαθεί́¨ μετά την αυτοεξορία του Βενιζέλου το 1935, βρέθηκε και αγοράστηκε από τη Βουλή στις 9 Οκτωβρίου 1986, σε δημοπρασία του οίκου Sotheby΄s, στο Λονδίνο και σήμερα εκτίθεται στην Αίθουσα Τροπαίων.

Ούτως ή άλλως πανταχού παρούσα σε κάθε εθνική προτροπή, η ελληνική παροικία της Αιγύπτου – και συγκεκριμένα το τμήμα της που δεν θεωρούσε τον Βενιζέλο κινηματία – συνέλεξε το ποσό των 550,45 λιρών και το απέστειλε ως συμβολή της στην τιμητική αυτή διάκριση. Τα χρήματα αυτά είχαν συγκεντρωθεί μέσω σχετικού εράνου που διενεργήθηκε και στο οποίο προσέφεραν οι ελληνικές κοινότητες της Νειλοχώρας, οι τράπεζες όπως η Ionian Bank και η Credit Lyonnais, καθώς και πολλοί Αιγυπτιώτες όπως οι Καζούλης, Θεοδωράκης, Αντωνιάδης, Βατιμπέλας, Δηλαβέρης, Κιτροέφ, Καμπάς, Νανόπουλος, Νικολάου, Παρασκευάς, Παπαθεολόγου, Ράλλης, Σαράντης, Χαρίτου, Δημητρίου, Βασδέκης, Βογιατζής, Ζερμπίνης, Κουταρέλλης, Μητσός, Ταβουλαρίδης, Γνευτός, Κατελούζος, Πηλαβάκης, Παντελίδης, κ.ά. Το δε ποσό αποστάλθηκε με την υπ. αρ. 103506 και εκ δραχμών 16.680,300 επιταγή της Τράπεζας Αθηνών στο Δήμαρχο Αθηναίων στις 7/2/1920.

Ν.ΝΙΚΗΤΑΡΙΔΗΣ

 

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

ΤΙΜΗΣΕ ΤΟΝ ΑΙΓΥΠΤΙΩΤΗ ΠΑΡΑΓΩΓΟ ΓΙΩΡΓΟ ΠΑΠΑΛΙΟ

Στις 26/6/2024 η Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου τίμησε το σπουδαίο Αιγυπτιώτη παραγωγό ταινιών και πρώην πρόεδρο του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου Γιώργο Παπαλιό, για το σύνολο της καριέρας του.

          Ο Γιώργος Παπαλιός γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια το 1946 και το 1957 ήρθε με την οικογένεια του στην Αθήνα, όπου τελείωσε το Γυμνάσιο και κατόπιν πήγε στην Αγγλία για πανεπιστημιακή ειδίκευση στα οικονομικά.

Με τον κινηματογράφο ασχολείται από το 1972 σαν παραγωγός, με την εταιρία ¨Positive¨, στηρίζοντας στα πρώτα τους βήματα σκηνοθέτες όπως τον Θόδωρο Αγγελόπουλο ή τον Νίκο Παναγιωτόπουλο, βοηθώντας έτσι στη δεκαετία του ΄70 τη δημιουργία του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου. Έχει υπογράψει 14 ταινίες, μεγάλου και μικρού μήκους, μεταξύ των οποίων ¨Μέρες του ΄36¨ και ¨Ο Θίασος¨ του Θόδωρου Αγγελόπουλου, ¨Τα Χρώματα της Ίριδος¨ του Νίκου Παναγιωτόπουλου, ¨Δι΄ Ασήμαντον Αφορμήν¨ του Τάσου Ψαρρά, ¨Μοντέλο και Γράμμα στον Ναζίμ Χικμέτ¨ του Κώστα Σφήκα, ¨Κιέριον¨ του Δήμου Θέου, ¨Το Κελί 0¨ του Γιάννη Σμαραγδή κ.ά., οι οποίες απέσπασαν δεκάδες βραβεία στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Ήταν επίσης παραγωγός στις τηλεοπτικές σειρές ¨Η Δασκάλα με τα Χρυσά Μάτια¨ του Κώστα Αριστόπουλου, ¨Πορεία 090¨ του Τάσου Ψαρρά, αλλά και στο ντοκιμαντέρ ¨Ο Αγώνας των Τυφλών¨ της Μαίρης Παπαλιού.

Από το 1976 η εταιρία ¨Positive¨ επικεντρώνεται κυρίως στην παραγωγή πολιτιστικών ντοκιμαντέρ μεταξύ των οποίων ¨Γυναικεία Πορτρέτα¨, ¨Λυκία¨, ¨Μακεδονία¨, ¨Ήπειρος¨, ¨Έτος Σωκράτη¨, κ.ά.

Την περίοδο 1981-1984 ήταν μέλος του Δ.Σ. του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου και από το 2006 ως το 2011 κατείχε τη θέση του Προέδρου του. Ασχολείται τέλος, με τα ναυτιλιακά και τα χρηματιστηριακά.

Ν.ΝΙΚΗΤΑΡΙΔΗΣ

 

ΑΙΓΥΠΤΙΩΤΙΚΑ ΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΕΙΑ

 ΣΕ ΑΙΓΥΠΤΟ ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΑ

 

Μια από τις τέχνες που εξάσκησαν οι Αιγυπτιώτες Έλληνες στην αγαπημένη Νειλοχώρα ήταν και αυτή της ζαχαροπλαστικής, λειτουργώντας μερικά από τα καλύτερα ζαχαροπλαστεία της Αλεξανδρείας και του Καΐρου.

Με οδηγό το βιβλίο μας ¨Η Κοινωνική Ζωή των Ελλήνων της Αιγύπτου¨, ας δούμε ενδεικτικά και μόνο μερικά από αυτά : Στην Αλεξάνδρεια τα ¨Παριζιέν¨ του Παν. Αλεξιάδη, ¨Petit Trianon¨, ¨Grand Trianon¨, ¨Lyonnaise¨ του Αθαν. Παστρούδη, Πασσάς, Ταμβάκου, Χάμου, Τορναζάκη, ¨Delices¨ της Αλ. Αντωνίου, ¨Αθηναίος¨ του Ιω. Αθηναίου, ¨Anglo-American¨ των Θ. Φρατζεσκάκη & Λοράντου, κ.ά. Στο Κάιρο τα Λάππας, Γ. Τσέππα, Σ. Αραμπατζή, ¨Ντορέ¨ των αδελφών Λεμονιά, ¨Νέον Ζαχαροπλαστείον¨ των Ιω. Νικηφόρου & Β. Παπαδάτου, ¨Thomas¨ των Β. Τζαφέη, Χρ. Λαμπρίδη, Κ. Φώτση & Στ. Μάκκου, κ.ά.

Με τον επαναπατρισμό η αιγυπτιώτικη ζαχαροπλαστική τέχνη μεταφέρθηκε στην Αθήνα. Έτσι, Αιγυπτιώτες άνοιξαν ονομαστά ζαχαροπλαστεία όπως τα ¨Βίττη¨ στη Νέα Σμύρνη που αποτέλεσε σημείο συνάντησης της άλλοτε καϊρινής παροικίας, το οποίο έχεις πλέον κλείσει, το ¨Μικέ¨ στην πλατεία Μαβίλη που ιδρύθηκε από τον Μικέ Ραγουζαρίδη και κατόπιν λειτούργησε από τα παιδιά του Τρύφωνα Διαμαντάκη, την Καίτη Διαμαντάκη-Αποστολίδου και τον Γιώργο Διαμαντάκη, και το ¨Ντεζιρέ¨ στη Δημοκρίτου (κάθετο της Ακαδημίας) του Αντώνη Λαζαρίδη.

 

Ν.ΝΙΚΗΤΑΡΙΔΗΣ

 

ΓΩΝΙΕΣ ΜΕ ΑΙΓΥΠΤΙΑΚΟ ΑΡΩΜΑ

 

Στοά ¨Ανατολή¨, Αθήνα

 

Στον αριθμό 10-12 της οδού Αριστείδου βρίσκεται μια από τις πιο ιδιαίτερες στοές της Αθήνας, η οποία ακροβατεί ανάμεσα στους χαρακτηρισμούς ¨στοά¨ και ¨εσωτερική αυλή¨. Και πράγματι, αποτελεί την πρώιμη και σπάνια πλέον μορφή των στοών της Αθήνας, όπου ο διάδρομος ανάμεσα στα κτίρια είναι υπαίθριος και όχι σκεπαστός, με αποτέλεσμα το φως να βρίσκει χώρο για να μπει και να δώσει μια άλλη διάσταση στην όλη αρχιτεκτονική σύνθεση. Η Στοά κτίστηκε το 1956 από τον πολιτικό μηχανικό Ιωάννη Μουμουζά με αρχιτέκτονα τον Σπυρίδωνα Βλησμά και υπάρχουν διάφοροι αστικοί μύθοι γύρω από την ονομασία της. Ο πρώτος είναι πως ο αρχιτέκτονας της, ορμώμενος από την Αίγυπτο, ήθελε να μεταφέρει επακριβώς την εικόνα μιας στοάς της Αλεξάνδρειας στην Αθήνα. Μα κι αν αυτή διαφοροποιείται από τις υπόλοιπές αθηναϊκές στοές, εμείς δεν κατορθώσαμε να συνδυάσουμε τον Βλησμά με τη Νειλοχώρα… Μια δεύτερη εκδοχή σημειώνει πως όταν έγιναν οι εργασίες διάνοιξης της στοάς και μέχρι να κατασκευαστεί το πίσω κτίριο, μπορούσε κάποιος να δει την ανατολή του ηλίου. Η τρίτη εκδοχή πάντως είναι και η επικρατέστερη, αφού στην πολυκατοικία είχε της έδρα της η ασφαλιστική εταιρία ¨Ανατολή¨. Παρόλα αυτά, οι τυπογράφοι που είχαν τα καταστήματα τους στη στοά έχουν στολίσει τη σκάλα που οδηγεί στο υπόγειο επίπεδο της με μια εικόνα των Πυραμίδων της Γκίζας…

 

Ταβέρνα ¨Σουέζ¨, Θεσσαλονίκη

 

Τις δεκαετίες του 60΄ -΄70, στη συμβολή των οδών Μακεδονίας με Αρτέμιδος, στο συνοικισμό Ουζεΐρ Μπέη, βρισκόταν η ταβέρνα ¨Σουέζ¨. Λητό το μενού, αλλά με ρετσίνα κεχριμπάρι και σπεσιαλιτέ τα κεφτεδάκια. Ιδιοκτήτης της ο Απόστολος Βουγιουκλής-Τσαλδάρης και η σύζυγος του στην ψησταριά. Ως τις 10 σέρβιρε και μετά έπιανε το μπουζούκι, για να παίξει κυρίως Θεοδωράκη και αντάρτικα τραγούδια. Κανείς δεν γνωρίζει με σιγουριά από που πήρε το όνομα της. Μήπως ο Απόστολος ήταν ναυτικός ; Μήπως επειδή ήταν στενόμακρη η ταβέρνα ; Μήπως επειδή συνόρευε μ΄ ένα μικρό στενό ; Σουεζιανός πάντως δεν φαίνεται να ήταν, αν και Βουγιουκλήδες με καταγωγή από τον Κισσό Πηλίου υπήρχαν στην Αλεξάνδρεια και καταγίνονταν με το εμπόριο ναυτικών ειδών…

Σημειώνουμε επίσης στην Αθήνα του 1920 το καφέ-μπαρ ¨Η Αλεξάνδρεια¨ των Α. Γιανναρά και Ι. Γιαρενάκη, πιθανώς Αιγυπτιωτών, καθώς και το καφενείο ¨Αίγυπτος¨ στη Θεσσαλονίκη των τελών του 20^ου αιώνα στη σημερινή Λεωφόρο Νίκης 71.

 

Ν.ΝΙΚΗΤΑΡΙΔΗΣ