Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΜΠΕΝΑΚΗ
Τη Δευτέρα 31/5/1954 εξέλιπε από βρογχοπνευμονία μια σπουδαία αιγυπτιώτικη μορφή, ο Μέγας Εθνικός Ευεργέτης Αντώνης Μπενάκης. Όπως ήταν φυσικό, πολλά γράφτηκαν στον ελλαδίτικο Τύπο της εποχής, από τα οποία σταχυολογούμε τα κάτωθι χαρακτηριστικά :
¨Ο εκλιπών, επίτιμος Αυλάρχης του Βασιλέως, δημιουργός και δωρητής του ομώνυμου μουσείου, είχε γεννηθεί στην Αλεξάνδρεια το 1873 και σπούδασε σε Αθήνα και Λονδίνο. Γιος του Εθνικού Ευεργέτη Εμμανουήλ Μπενάκη, συνέχισε με επιτυχία τις εμπορικές του εργασίες, από τις οποίες απέκτησε αρκετά χρήματα, εγκατασταθείς ακολούθως στην Ελλάδα. Εκτός από το Μουσείο Μπενάκη, υπήρξε στυλοβάτης του Φυτοπαθολογικού Ινστιτούτου και ιδρυτής-ενισχυτής του προσκοπισμού στην Ελλάδα. Χρημάτισε πρόεδρος της Αρχαιολογικής Εταιρίας, πρόεδρος της Εθνικής Πινακοθήκης και πρόεδρος της Επιτροπής Εκθέσεως Βενετίας. Ο θάνατος του αφήνει ένα ολοκληρωμένο τεράστιο έργο, το οποίο οι επερχόμενες γενιές θα έχουν ως οδηγό και φάρο ευγενούς άμιλλας και προσπάθειας¨.
¨Παρουσία των Βασιλέων, της Πριγκίπισσας Νικολάου και πολλών μελών της κυβερνήσεως κηδεύθηκε χθες το απόγευμα εκ του Μητροπολιτικού Ναού ο Αντώνιος Μπενάκης. Στην κηδεία παρέστησαν πολλοί επίσημοι, ανώτατοι κρατικοί λειτουργοί, το διοικητικό συμβούλιο και τιτλούχοι του Σώματος Ελλήνων Προσκόπων, συντεταγμένοι πρόσκοποι και οδηγοί, και πλήθος κόσμου¨.
¨Σε έκτακτη συνεδρίαση του Πρωτοδικείου Αθηνών ανοίχθηκε χθες η διαθήκη του αποβιώσαντος προχθές μεγάλου εθνικού ευεργέτη Αντωνίου Μπενάκη. Δι΄ αυτής αφήνει εκ της περιουσίας του 80.000 λίρες Αγγλίας στο Μουσείο Μπενάκη. Στην Εθνική Πινακοθήκη αφήνει τους ζωγραφικούς πίνακες και τα γλυπτά του, ενώ την επικαρπία των υπολοίπων επίπλων, σκευών, κομψοτεχνημάτων και κινητών αντικειμένων αφήνει στη σύζυγο του, την κυριότητα δε αυτών ισομερώς στα παιδιά του. Στους υπηρέτες του Σ. Γαβριήλ και Δ. Γάκο που τον υπηρέτησαν 30 χρόνια αφήνει κληροδότημα 1.000 λιρών Αγγλίας και μισθούς ενός και δύο ετών αντίστοιχα¨.
¨Μεγαλοϊδεάτης, πλημμυρισμένος με το αίσθημα των Ανδρών του 1821, ζούσε το δράμα των Αγωνιστών με θέρμη, πάντα έτοιμος να αγωνιστεί για την ιδεολογία του, να αντισταθεί με περηφάνια και πατριωτική παρρησία σε ότι νόμιζε πως μπορούσε να μειώσει την εθνική μας κληρονομιά και αξιοπρέπεια, να αλλοιώσει τα όσα οι πατέρες μας, μας άφησαν. Αν ζούσε στην εποχή των Ελευθερωτών του Γένους θα ήταν πρώτος ανάμεσα τους και θα θεωρούσε ντροπή και δυστύχημα όπως και εκείνοι να μην πολεμάει και να πεθάνει ήσυχος στο μεντέρι του. Θυμίζει το δημοτικό μας τραγούδι, το τραγούδι του Γέρο Δήμου, η επιθυμία του να εντοιχισθεί η καρδιά του στο Μουσείο για να μένει για πάντα η ύπαρξη του ολόκληρη στον τόπο που χάρισε την ψυχή του, έσπειρε όλα του τα όνειρα, ανάπτυξε όλη του τη δραστηριότητα και που είχε την ευκαιρία να καυχιέται, να επιβάλλει, να θαυμάζουν Έλληνες και ξένοι την Ελλάδα του, όλες τις Ελλάδες, να περηφανεύεται γιατί γεννήθηκε Έλληνας¨.
Ν.ΝΙΚΗΤΑΡΙΔΗΣ
