¨ΕΦΥΓΕ¨ ΚΙ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΑΓΗΣ

Στις 9/10/2024 ¨έφυγε¨ ο γνωστός Αιγυπτιώτης Αλεξανδρινός Αβερωφίτης και καλός φίλος Βασίλης Βαγής.

Με καταγωγή από τη Λήμνο, γιος της Μαρίκας και του Παύλου Βαγή, είχε γεννηθεί στην Ιμπραημία της Αλεξάνδρειας στις 28/9/1940. Ο παππούς του είχε καφεκοπτείο στη Μανσούρα, ενώ ο πατέρας του ήταν μεταφραστής γαλλικών και αραβικών στα Μικτά Δικαστήρια, καθώς και λογιστής. Φοίτησε στην Αβερώφειο Σχολή, ενώ συμμετείχε σε αρκετές ερασιτεχνικές θεατρικές παραστάσεις μαζί με τους Ζώτο, Αθερινό, Κατακουζηνό και Κατέρη.

Το 1961 επαναπατρίστηκε απασχολούμενος σε διάφορες δουλειές και ξενοδοχεία, ενώ τελείωσε και τεχνική σχολή ηλεκτρονικών. Στη συνέχεια μετανάστευσε στη Γερμανία, έμαθε τη γλώσσα και εργάστηκε σε εργοστάσιο μεταλλουργίας με πρέσες. Κατόπιν, πήγε στο Ντόρμουντ και ως ραδιοτεχνίτης πλέον δούλεψε στο τμήμα επισκευών του εργοστασίου τηλεοράσεων Gretz. Μετά μεταφέρθηκε στη Φρανκφούρτη στο εργοστάσιο Car Dieswelgesellschuft και ύστερα με υποτροφία στο Αμβούργο στο Noddeutsche Rundfunk, όπου εργάστηκε σε όλα τα τμήματα ραδιοφωνίας και τηλεόρασης. Παράλληλα, απασχολήθηκε ως ηχολήπτης σε μεγάλες ορχήστρες όπως του James Last και ως floor manager κοντά σε καλλιτέχνες όπως η Μούσχουρη και η Λέανδρος.

Με γερμανικό πιστοποιητικό πως μπορεί να εργαστεί σε διευθυντικές θέσεις, επέστρεψε το 1967 στην Ελλάδα, κι αφού δούλεψε για λίγο στο ξενοδοχείο ¨Astor¨, προσλήφθηκε ως εκφωνητής ραδιοφώνου στην ΕΥΡ μένοντας για 32 χρόνια ως τη συνταξιοδότηση του.

Υπήρξε πρωτεργάτης της ίδρυσης του Συνδέσμου Αποφοίτων Αβερωφείου Γυμνασίου Αλεξανδρείας, με 35 ταξίδια στην Αίγυπτο και 2 συνέδρια στο ενεργητικό του, ενώ ήταν ο ιθύνων νους στην συγκέντρωση χρημάτων, κατασκευή και μεταφορά του Αγάλματος του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Αλεξάνδρεια, το οποίο και τοποθετήθηκε σε κεντρική πλατεία της πόλης κάνοντας υπερήφανους όλους τους Αιγυπτιώτες.

Καλό ταξίδι Βασίλη, κι εκεί που πας ρώτησε αν ζει ο Βασιλιάς Αλέξανδρος…

 

Ν.ΝΙΚΗΤΑΡΙΔΗΣ

 

ΗΤΑΝ Ο ΚΑΒΑΦΗΣ GAY ;

Για τον Κωνσταντίνο Καβάφη έχουν γραφτεί πολλά. Για την ακρίβεια, πάρα πολλά σε διάφορες γλώσσες και χώρες. Ας επικεντρωθούμε όμως στην Ελλάδα. Ο Τσίρκας τον ανέλυσε πολιτικά, ο Χατζηφώτης θρησκευτικά και αρκετοί ερωτικά, ενώ οι Μαλάνος και Κατράρο – που τον έζησαν – κυριολεκτικά τον ¨ξεψάχνισαν¨ προσωπικά, χωρίς όμως να του προσάψουν τίποτε για το επίμαχο ζήτημα…

Ας αρχίσουν λοιπόν τα ερωτήματα :

1.     Είδε ποτέ κανείς τον Καβάφη να φοράει γυναικεία ρούχα ή εσώρουχα ; Κατηγορηματικά όχι.

2.     Είδε ποτέ κανείς τον Καβάφη να ¨σπάει¨ τη φωνή, το χέρι ή τα οπίσθια ; Κατηγορηματικά όχι.

3.     Κατηγόρησε ή άφησε να εννοηθεί κάποιος από τους νεαρούς – και ήταν πολλοί – του κύκλου του, πως τον προσέγγισε με ερωτική διάθεση, κοινώς ¨του την έπεσε¨ ; Κατηγορηματικά όχι.

4.     Ο πολύς και αυστηρότατος Μαλάνος έγραψε ή είπε ποτέ πως έστω ακούστηκε κάποια σχέση του Καβάφη με άνδρα ; Κατηγορηματικά όχι.

Και ρωτάμε : Είναι συμπεριφορά καθαρόαιμου gay αυτή ; Και μάλιστα σε μια κοσμοπολίτικη Αλεξάνδρεια, που από τη μια ανεχόταν τους ¨σοβαρούς¨ και από την άλλη χαρακτήριζε ως ¨τύπους¨ τους ¨ξεφωνημένους¨. Κι υπάρχουν πολλά παραδείγματα…

          Έτσι, τι μένει; Μονάχα η φήμη, διότι και αυτά τα αποκηρυγμένα εν πολλοίς ερωτικά ποιήματα έγιναν ευρέως γνωστά πολύ αργότερα.

          Μήπως λοιπόν, ο Καβάφης ήταν γενικά και απλά ένας ντροπαλός ασέξουαλ της κατηγορίας εκείνης που αισθάνονται μεν πόθο, αλλά δεν ολοκληρώνουν και απλά φαντασιώνονται ; Κι αν ποτέ, με δυσκολία, κρυφά και σε κάποιο καταγώγιο τα κατάφερνε, μετά τη θύμηση και τη νέα φαντασίωση την έκανε ποίημα ;

          Ο Χατζηφώτης μίλησε για τον αυνανισμό ως αμαρτία που δημιουργούσε τύψεις. Εμείς θα μιλήσουμε για τις τύψεις της μη ολοκλήρωσης και τη νεανική φαντασίωση – με άνδρα ή γυναίκα, δεν έχει σημασία – που καταδυνάστευε τον μεσόκοπο και το γερασμένο είναι, μυαλό, ψυχή και κορμί.

          Ήταν τελικά ο Καβάφης gay ; Και ποιος νοιάζεται στην τελική ;

 

Ν.ΝΙΚΗΤΑΡΙΔΗΣ

 

¨ΕΦΥΓΕ¨ Ο ΑΙΓΥΠΤΙΩΤΗΣ ΣΥΝΘΕΤΗΣ ΧΑΡΗΣ ΧΑΛΚΙΤΗΣ

 

Στις 9/10/2024 έφυγε από τη ζωή ο Χάρης Χαλκίτης. Γεννημένος  στο Κάιρο το 1945, από μικρή ηλικία δείχνει ζωηρό ενδιαφέρον για τη μουσική. Το 1961, έχοντας έρθει πλέον στην Ελλάδα, συμμετέχει στη δημιουργία των Playboys του γνωστού ποπ συγκροτήματος που φιλοξένησε το Δάκη και το Φίλιππο Νικολάου. Τα επόμενα χρόνια, μετά την αποχώρηση του από τους Playboys, τον βρίσκουν στη Σουηδία όπου συνεργάζεται με τοπικά σχήματα. Αξιόλογη είναι η συνεισφορά του στους Aphrodite΄s Child το συγκρότημα που είχαν φτιάξει ο Βαγγέλης Παπαθανασίου, ο Ντέμης Ρούσσος και ο Λουκάς Σιδεράς και είχε παγκόσμια απήχηση. Ο Χαλκίτης συνεργάζεται μαζί τους στο δίσκο ¨666¨. Η συνεργασία του με το Ντέμη Ρούσσο συνεχίζεται και μετά τη διάλυση των Aphrodite΄s Child. Ο Χαλκίτης ζει πλέον στη Γαλλία, γράφει τραγούδια για το Ντέμη, προγραμματίζει και παίζει όργανα στους δίσκους του και οργανώνει τις παραστάσεις του μεγάλου ερμηνευτή σε όλον τον κόσμο. Παράλληλα όμως γράφει τραγούδια και για πολλούς διάσημους Γάλλους και όχι μόνο καλλιτέχνες τα οποία σημειώνουν επιτυχία. Το 1976 κερδίζει το πρώτο βραβείο στο φεστιβάλ Rose d΄ Or της Γαλλίας.

Παρόλες τις μεγάλες επιτυχίες του στην Ευρώπη δεν ξεχνά ποτέ την πατρίδα του την Ελλάδα. Κρατάει επαφές με τον τόπο μας, το 1977 μάλιστα κάνει προσπάθειες να εμφανιστεί στην ελληνική δισκογραφία με έναν προσωπικό δίσκο, ενώ παράλληλα γράφει τραγούδια για τον Φίλιππο Νικολάου. Το 1982 διακρίνεται συμμετέχοντας ως τραγουδιστής στο Seoul Song Festival. Στις αρχές της δεκαετίας του ΄80 αποφασίζει να εγκατασταθεί μόνιμα στην Ελλάδα. Τα επόμενα χρόνια οι συνεργασίες του με Έλληνες καλλιτέχνες είναι πολλές και σημαντικές. Το 1986 συνεργάζεται με το Σταμάτη Κραουνάκη στο δίσκο ¨Μπιρίμπα¨, την πρώτη προσωπική δουλειά της Πωλίνας, ενώ τον επόμενο χρόνο συμμετέχει ως συνθέτης και μουσικός στο χρυσό της δίσκο ¨Πάμε για τρέλλες στις Σευχέλλες¨. Το 1989 γράφει και ενορχηστρώνει τα 8 τραγούδια στο δίσκο ¨Παιχνίδι με τη φωτιά¨ του Δάκη, από τον οποίον σημειώνει τεράστια επιτυχία το τραγούδι ¨Αλαλούμ¨. Το 1990 συνθέτει και ενορχηστρώνει το δίσκο ¨Έλα τώρα¨ σε latin ρυθμούς με την Ζανέτ Καπούγια. Το 1991 κυκλοφορεί τον προσωπικό δίσκο ¨Καυτές βραδιές¨, από τον οποίον σημειώνει μεγάλη επιτυχία το ομώνυμο κομμάτι (ντουέτο με την Κωνσταντίνα).Την ίδια χρονιά δίνει τραγούδια του για άλλη μια φορά στην Πωλίνα (¨Στην πολυθρόνα την bamboo¨). Το 1992 συνεργάζεται για μια ακόμα φορά με το Δάκη στο δίσκο ¨Τσάι με λεμόνι¨, ενώ δίνει το τραγούδι του ¨Χρόνια μας πολλά¨ στο δίσκο ¨Αισθήσεις¨ της Μαντώς που γίνεται χρυσός. Παράλληλα γράφει τον δίσκο ¨Σεισμός ερωτικός¨ της Έφης Σαρρή, ενώ συμμετέχει ως συνθέτης και στο δίσκο ¨Όλο και πιο πολύ¨ της ίδιας τραγουδίστριας. Το 1993 φτιάχνει τον πρώτο προσωπικό δίσκο της νέας τραγουδίστριας Αθηνάς Μαυρομάτη ¨Ζάλη¨ σε στίχους του Πάνου Φαλάρα. Την επόμενη χρονιά κυκλοφορεί ο προσωπικός δίσκος του ¨Μαζί αργά ή γρήγορα θα γίνουμε άνω κάτω¨ σε στίχους του Αντώνη Παππά. Την ίδια χρονιά συνοδεύει την Ευριδίκη στη Eurovision ως επικεφαλής του γκρουπ φωνητικών. Ας σημειωθεί πως τα τελευταία χρόνια έχει στολίσει με τη φωνή του τους δίσκους σχεδόν όλων των ελλήνων τραγουδιστών όπως π.χ. της Καίτης Γαρμπή, του Θάνου Καλλίρη, της Μαντώς, του Πασχάλη, του Σάκη Ρουβά, του Διονύση Σχοινά και αμέτρητων άλλων. Το 1994 πάντα, συνθέτει και ενορχηστρώνει τον πρώτο δίσκο της κόρης του Βικτώριας Χαλκίτη με τίτλο ¨Έρωτας είναι¨ σε στίχους Ναταλίας Γερμανού, καθώς και τον δίσκο ¨Ριψοκίνδυνη αγάπη¨ της Λίλιαν, στον οποίον συμμετέχει και ως τραγουδιστής. Το 1996 φτιάχνει το δεύτερο δίσκο της Βικτώριας με τίτλο ¨ΙΙ¨, καθώς και τους δίσκους ¨Κρυφά ταξίδια¨ του Άνδρου Κωνσταντίνου και ¨Η πρώτη μου φορά¨ της Αμάντας. Στα τέλη του ΄97 κυκλοφορεί το cd-single ¨Άνεμος¨ σε μουσική, ενορχήστρωση και στίχους δικούς του και ερμηνεία του νέου τραγουδιστή Γιώργου Κατσίνη. Στον ολοκληρωμένο δίσκο του καλλιτέχνη που κυκλοφόρησε με τίτλο ¨Χαλασμός¨ συμπεριλαμβάνονται άλλα δυο κομμάτια του Χάρη Χαλκίτη. Το Μάιο του 1998 συνθέτει την τρίτη δουλειά της Βικτώριας με τίτλο ¨Είναι Φορές¨ σε στίχους Ναταλίας Γερμανού και Αντώνη Παππά.

Ο Χάρης Χαλκίτης ασχολούταν ιδιαίτερα και με τα διαφημιστικά jingles. Είχε γράψει και τραγουδήσει σε spot στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Τέλος, είχε συνεργαστεί ως μουσικός σε πολλές δουλειές με κορυφαία τα τελευταία χρόνια τη συμμετοχή του στην παράσταση ¨Η Μαρινέλλα στο Rex¨.

 

Ν.ΝΙΚΗΤΑΡΙΔΗΣ

 

ΚΩΣΤΑΣ ΠΕΡΡΙΚΟΣ

Ο ΗΡΩΑΣ ΠΟΥ ΦΟΙΤΗΣΕ ΣΤΑ ΑΙΓΥΠΤΙΩΤΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

Ο Κώστας Περρίκος, γιος του Δημήτρη Περρίκου και της Ανθής Στεφανίδη, γεννήθηκε στην Καλλιμασιά της Χίου στις 23/4/1905, τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο και εγκαταστάθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου όπου ζούσε η αδελφή του πατέρα του. Εκεί, αποφοίτησε από το Αβερώφειο Γυμνάσιο, με τους καθηγητές του να του ενσταλάζουν τα υψηλά ανθρώπινα ιδεώδη και να διαμορφώνουν τον χαρακτήρα του ως ανθρωπιστή με την ελληνική ιδέα. Έμαθε επίσης αρκετές ξένες γλώσσες και μετείχε σε διάφορα φιλειρηνικά κινήματα, ενώ δια αλληλογραφίας έκανε μαθήματα αεροπλοΐας, αφού το όνειρο του ήταν να γίνει αεροπόρος.

Το 1925 επέστρεψε στην Ελλάδα για να εκπληρώσει τη στρατιωτική του θητεία και τον επόμενο χρόνο εγγράφηκε στη Στρατιωτική Σχολή Αεροπορίας στο Σέδες Θεσσαλονίκης, όπου και αποφοίτησε με το βαθμό του Ανθυποσμηναγού. Ήταν παντρεμένος με την Μαρία Δεληγιώργη και είχε αποκτήσει τρία παιδιά. Αποτάχθηκε από την Πολεμική Αεροπορία, επειδή με σειρά άρθρων του στην εφημερίδα ¨Εστία¨ είχε ασκήσει κριτική στην τότε πολιτική και στρατιωτική ηγεσία, αν και είχε αθωωθεί δικαστικά, καθώς και για τη συμμετοχή του στο κίνημα του 1935.

Ήταν ο ιδρυτής της Στρατιάς Σκλαβωμένων Νικητών, η οποία την 1/10/1941 μετονομάστηκε σε ΠΕΑΝ (Πανελλήνια Ένωση Αγωνιζόμενων Νέων). Μια από τις σπουδαιότερες αντιστασιακές ενέργειες της που έγιναν στην Αθήνα ήταν η ανατίναξη της οργάνωσης ΕΣΠΟ (Εθνική Σοσιαλιστική Πατριωτική Οργάνωση) στις 20/9/1942 που στρατολογούσε Έλληνες για λογαριασμό του πολυεθνικού τμήματος των Waffen SS.

Στις 11/11/1942, ο Περρίκος με 12 συναγωνιστές του συλλαμβάνονται κατόπιν προδοσίας σ΄ ένα από τα κρησφύγετα της οργάνωσης στην Καλλιθέα. Ένα μήνα αργότερα καταδικάζεται από Γερμανικό Στρατοδικείο της Αθήνας τρις εις θάνατο και 15ετή ειρκτή και μεταφέρεται στις φυλακές Αβέρωφ. Το πρωί της 4/2/1943 οδηγήθηκε στο Σκοπευτήριο Καισαριανής όπου και εκτελέστηκε, αναφωνώντας ¨Ζήτω η Ελλάς¨.

 Μετά το θάνατό του το Υπουργείο Αεροπορίας τον προήγαγε στο βαθμό του Αντισμηνάρχου επ΄ ανδραγαθία. Στις 2/9/1987 έγιναν τα αποκαλυπτήρια της προτομής του στην οδό Γλάδστωνος, όπου και το κτίριο της ΕΣΠΟ.

 

Ν.ΝΙΚΗΤΑΡΙΔΗΣ

 

ΕΝΑ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ

 

          Μετά από απαίτηση δεκάδων Αιγυπτιωτών που εξανέστησαν και μη Αιγυπτιωτών που απογοητεύτηκαν, αναγκάζομαι να γράψω τα εξής :

          Ο Αιγυπτιώτης Ελληνισμός αποτελεί ένα σπάνιο και μοναδικό κόσμημα όχι μόνο για τον Απόδημο, αλλά για τον Ελληνισμό εν γένει. Έτσι, ένα ντοκιμαντέρ που καλείται ¨στα χνάρια των Ελλήνων της Αιγύπτου¨ (παραγωγής cosmote tv) και απλά και μόνο δείχνει Πατριαρχείο και Διπλωματικές Αρχές, Αλεξάνδρεια και Κάιρο, δεν σέβεται αυτή τη σπανιότητα και μοναδικότητα, αδικώντας παράφορα τον Αιγυπτιωτισμό. Κι όλα αυτά, με ολίγον Καβάφην και μάλιστα μονότονα μελοποιημένο, όταν ως γνωστόν αυτός ο παγκόσμιος ποιητής – τι να κάνουμε – δεν μελοποιείται…

          Που ήταν οι 36 Κοινότητες, οι 57 εκκλησίες, τα 300 σχολεία, τα 800 σωματεία, τα 3.000 βιβλία και τα 400 δημοσιογραφικά έντυπα ;

Που ήταν τα μαγαζιά, τα εργοστάσια, τα σπίτια ;

Που ήταν οι καλλιτέχνες και οι λογοτέχνες ;

Που ήταν ο κοσμοπολιτισμός και οι ακμάζουσες ελληνικές παροικίες σε όλες τις πόλεις, πολίχνες και χωριά της Νειλοχώρας ;

Που ήταν οι ευεργέτες των δύο χωρών ;

Που ήταν οι 150.000 Έλληνες που έζησαν στην Αίγυπτο ;

Που ήταν οι 100.000 Αιγυπτιώτες που επαναπατρίστηκαν, αφού το ντοκιμαντέρ καλούταν στα χνάρια των Ελλήνων της Αιγύπτου και όχι στα χνάρια των Ελλήνων στην Αίγυπτο ;

Θα ήταν ίσως βαρύ να αποκαλέσουμε αυτό το ¨θαμπό¨ ντοκιμαντέρ ύβρη, σίγουρα όμως και άνετα θα το χαρακτηρίζαμε ως πλήρως αποτυχημένο, διότι απλά και μόνο – όσο σημαντικοί κι αν είναι – δύο πρόεδροι, μία συγγραφέας και ένας σκηνοθέτης, δεν μπορούσαν να μεταφέρουν την Αιγυπτιώτικη Άνοιξη που μοσχοβόλησε τη Χώρα του Μεγάλου Ποταμού για 1,5 και πλέον αιώνα.

Αν είναι λοιπόν – όπως συμβαίνει όψιμα – να μας θυμούνται με τέτοια ντοκιμαντέρ, με κάποια μυθιστορήματα ασχέτων και με ορισμένα δήθεν ιστορικά πονήματα κακόβουλων, καλύτερα να μας αφήσουν στην ησυχία μας. Εξάλλου, οι δάφνες στον Αιγυπτιώτη Έφηβο δεν πρόκειται να μαραθούν στον αιώνα τον άπαντα !

 

Ν.ΝΙΚΗΤΑΡΙΔΗΣ

 

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ 40^ο ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ Ν.ΝΙΚΗΤΑΡΙΔΗ

 

Από τις εκδόσεις ¨Τάδε Έφη¨ κυκλοφόρησε το 40^ο βιβλίο του βραβευμένου από την Ακαδημία Αθηνών ιστορικού του Αιγυπτιώτη Ελληνισμού Νίκου Νικηταρίδη υπό το τίτλο ¨Αραβικά Χικαγιάτ και άλλα διηγήματα¨, ένα βιβλίο αφηγημάτων εμπνευσμένο κυρίως από τον Αραβικό Κόσμο, μιας μαγικής περιοχής που μόνο στη σκέψη της μπορεί να ταξιδέψει τον οδοιπόρο του χρόνου.

Εξάλλου, τα ταξίδια δεν χρειάζονται μεταφορικά μέσα, βαλίτσες και φωτογραφικές μηχανές, δεν απαιτούν πολυτελή ξενοδοχεία ή μια σκηνή στη μέση του πουθενά, δεν ζητούν καν να είσαι ξύπνιος... Τα ταξίδια στο χρόνο μπορούν να γίνουν με το νου, με το όνειρο, με τη φαντασία, τα ταξίδια στο χρόνο μπορούν να γίνουν με οδηγό ένα βιβλίο... Εξάλλου, ιδίως παλαιότερα, οι Αιγύπτιοι και οι Άραβες εν γένει, είτε δίπλα σε μια φωτιά στην έρημο, είτε σ΄ ένα παραδοσιακό καφενείο, συνήθιζαν να ξεδιπλώνουν τα χικαγιάτ τους, τα αφηγήματα δηλαδή για παλαιότερες καταστάσεις σε άλλες εποχές.

          Ένα τέτοιο βιβλίο - σύντροφος φιλοδοξεί να γίνει και τούτο, μέσα από δώδεκα διηγήματα και ένα ποίημα, και να μετατρέψει τον αναγνώστη σε ταξιδιώτη που βαδίζοντας σε λέξινα ονειρικά μονοπάτια να οδηγηθεί πίσω στο χρόνο, σε τόπους της Β. Αφρικής της Μ. Ανατολής, μα και της Ελλάδας.

 

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

 

ΜΙΧΑΛΗΣ ΣΚΟΥΛΙΟΣ

¨Η Ιστορία της Διώρυγας του Σουέζ και οι Κασιώτες¨

τυπ. Copy-Corner, Αθήνα 2024

 

          Ο Αιγυπτιώτης συγγραφέας-ερευνητής Μιχάλης Σκουλιός, που τόσα έχει προσφέρει στην καταγραφή της ιστορίας της ιδιαίτερης πατρίδας του Κάσου, σε τούτο το αξιόλογο πόνημα του καταπιάνεται συλλογικά με τις παρίσθμιες πόλεις της Διώρυγας του Σουέζ και τους παροίκους τους Αιγυπτιώτες Κασιώτες την περίοδο 1859-1970.

          Πλούσιο σε φωτογραφικά τεκμήρια και αρχειακό υλικό, οδηγεί τον αναγνώστη σ΄ ένα αιγυπτιώτικο και κασιώτικο χθες τόσο σημαντικό, όσο και η Αιγυπτιώτικη Ιστορία, αφού ήταν οι Κασιώτες Αιγυπτιώτες που – τηρουμένων των αναλογιών – προσέφεραν τόσα πολλά στην κατασκευή και λειτουργία του Μεγάλου Καναλιού.

          Κοινότητες, εκκλησίες, σχολεία και σωματεία, καταστήματα και δεκάδες ονόματα, παρελαύνουν στους δρόμους του Πορτ-Σάιτ, της Ισμαηλίας και του Σουέζ, ενώ η πέννα του συγγραφέα, που τόσα χρόνια ερεύνησε και κοπίασε, καταγράφει γλαφυρά, μα συνάμα εμπεριστατωμένα και συνοπτικά, τη ζωή των Κασιωτών Καναλιωτών για έναν περίπου αιώνα, από την εποχή δηλαδή του Ντε Λεσσέψ ως εκείνη του Νάσσερ.

 

Ν.ΝΙΚΗΤΑΡΙΔΗΣ