ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΝΑΥΤΙΚΩΝ ΟΜΙΛΩΝ ΚΑΪΡΟΥ & ΔΙΑΥΛΟΥ ΩΡΕΩΝ

Μια σημαντική συνεργασία με επίκεντρο τον ναυταθλητισμό ξεκίνησε μεταξύ του Ναυτικού Ομίλου Διαύλου Ωρεών και του Ελληνικού Ναυτικού Ομίλου Καΐρου μέσω σχετικού πρωτοκόλλου συνεργασίας που υπογράφηκε στις 29/8/2026 στο Δημαρχείο των Λουτρών Αιδηψού από τους δύο προέδρους Βασίλη Μπάμπο και Γιώργο Ρεκτσίνη αντίστοιχα, παρουσία του Δημάρχου Ιστιαίας Αιδηψού Γιάννη Κοντζιά.

          Όπως χαρακτηριστικά καταγράφεται, κοινός στόχος των δύο Ομίλων είναι η ανάπτυξη και προαγωγή του ναυταθλητισμού, της ναυτικής παιδείας, του αθλητικού ιδεώδους και η μεταξύ τους επικοινωνία, μια συνεργασία που αποσκοπεί στην ανάπτυξη σταθερών δεσμών φιλίας και ανταλλαγή γνώσεων και εμπειριών με βάση τη ναυτική παράδοση και τους δεσμούς μεταξύ της μητέρας-πατρίδας και των Ελλήνων απανταχού.

          Ο Ναυτικός Όμιλος Διαύλου Ωρεών ιδρύθηκε στην Εύβοια το 2001 με σκοπό την προαγωγή, καλλιέργεια, ανάπτυξη και διάδοση των θαλάσσιων και ναυτικών αθλημάτων, τη συμμετοχή αθλητών του σε αθλητικούς αγώνες, την οργάνωση ναυταθλητικών επιδείξεων, την εκλαΐκευση και εκμάθηση της ιστιοπλοΐας ανοιχτής θαλάσσης, της ιστιοπλοΐας τριγώνου όλων των τύπων σκαφών και της ερασιτεχνικής ναυσιπολοΐας, της κολύμβησης, της υδατοσφαίρισης, του beach volley, του κανόε-καγιάκ, της όρθιας σανιδοκωπηλασίας, του surfing, της ιστιοσανίδας, της κωπηλασίας και γενικά όλων των κολυμβητικών αθλημάτων, της ερασιτεχνικής αλιείας, του θαλάσσιου σκι και της υποβρύχιας δραστηριότητας.

Ο Ελληνικός Ναυτικός Όμιλος Καΐρου ξεκινά της ιστορική του πορεία το 1929, επί προεδρίας Κ. Χαδεμένου στο Cairo River Club, οπότε στάλθηκε στους Ναυτικούς Αγώνες Φαλήρου μία τετράκωπος με πλήρωμα τους Χ. Κλωνάρη, Ι. Αττικιουζέλ, Ν. Θεοδωρόπουλο, Ι. Σικελιανό και Ι. Παπαϊωάννου (οιακιστή), πετυχαίνοντας πρώτη νίκη. Έτσι, γεννήθηκε η ιδέα ίδρυσης ελληνικού ναυτικού ομίλου, η οποία με την ενθάρρυνση του Κ. Χαδεμένου, πραγματοποιήθηκε το Νοέμβριο του 1930 από καμιά εικοσαριά νέους και φίλαθλους της εποχής, μέλη του Cairo River Club, όπως οι Δημήτρης Αδαμαντίδης, Αριστομένης Αδαμαντίδης, Χ. Κλωνάρης, Ι. Αττικιουζέλ, Ι. Σικελιανός, Μ. Μαύρος, Εμμ. Παπαδόπουλος, Δ. Καραμήτσας, Δ. Κύτικας, Α. Σαριδάκης, Γ. Μανιατόπουλος, κ.ά. Η ίδρυση του πραγματοποιήθηκε με την οικονομική βοήθεια των ευεργετών και δωρητών Θ. Κότσικα (ο οποίος και δώρισε μια τεράστια λέμβο αξίας 100 λιρών), Ι. Μάτσα, Γ. Σκαράκη, αφοί Αδαμαντίδη, Ελλ. Λέσχη Καΐρου, Ν. Τσάτσαρη, Μ. Καρύδη, Ε. Κασσιμάτη, Κ. Μουρατιάδη, Θ. Ευστρατίου, κ.ά. Το Δεκέμβριο του 1930 ο ΕΝΟΚ ενεγράφη στην Αιγυπτιακή Κωπηλατική Ομοσπονδία και το Μάιο της ίδιας χρονιάς στην Ελληνική Κωπηλατική Ομοσπονδία Φιλάθλων Ναυτικών Σωματείων. Οι πρώτοι πλωτοί νεώσοικοι του εγκαταστάθηκαν στην Κούμπρι αλ Γκαλά. Το πρώτο Δ.Σ. αποτελείτο από τους Μικέ Μαύρο πρόεδρο, Δ. Κυτίκα αντιπρόεδρο, Α. Κανάκη γραμματέα, Ι. Κερεστεζόγλου ταμία και μέλη τους Σ. Ραΐση, Α. Φλώρη, Ι. Αττικιουζέλ, Κ. Εγγλέζο, Κ. Μεληνιώτη, Ν. Τσάτσαρη. Με εισήγηση και ενέργειες του Φλώρη αγοράστηκαν σε μικρή τιμή και με μακροχρόνια προθεσμία οι πρώτες λέμβοι από τον Ε.Ν.Ο. Αλεξανδρείας. Αργότερα ο Δ. Κύτικας ενήργησε ώστε να αποκτηθούν καινούργιες λέμβοι και να αποκτήσει ο Όμιλος δικούς του νεωσοίκους. Το 1931 πήρε πρώτη νίκη στους παναιγύπτιους κωπηλατικούς αγώνες της Ισμαηλίας, μεταξύ 14 ομίλων της Αιγύπτου. Στους πανελλήνιους αγώνες του Φαλήρου την ίδια χρονιά πήρε δύο πρώτες νίκες και τρεις δεύτερες, ενώ νέες νίκες ήρθαν στους αγώνες του 1934. Το Δεκέμβριο του 1934 έλαβαν χώρα τα εγκαίνια του ιδιόκτητου νεωσοίκου του, παρά τη γέφυρα των Άγγλων. Κατά την πρώτη δεκαετία 1931-1940 τα μέλη του από 28 ανήλθαν σε 138, τη δεύτερη 1941-1950 σε 345 και στα τέλη του 1960 σε 500. Το 1935, με πρωτοβουλία του Δ. Κύτικα, είχε ιδρυθεί Τμήμα Ναυτικής Εκπαίδευσης που μετά τον πόλεμο εξελίχθηκε στο Τμήμα Ναυτοπροσκόπων, ενώ το 1956 ανακαινίστηκαν και επεκτάθηκαν οι νεώσοικοι στο Κούμπρι αλ Γκαλά για να περιλάβουν το από το 1954 ιδρυθέν γυναικείο τμήμα. Την 1/7/1980 ξέσπασε πυρκαγιά στις εγκαταστάσεις του και η αναστήλωση - εξωραϊσμός του, με την αρωγή της Κοινότητας, στοίχισε 42.600 λίρες. Σήμερα ο Ε.Ν.Ο.Κ. συνεχίζει την επιτυχημένη και πλούσια σε νίκες αθλητική του δραστηριότητα.

Ν.ΝΙΚΗΤΑΡΙΔΗΣ

 

ΑΙΓΥΠΤΙΩΤΕΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ

ΤΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ ΣΤΗ ΛΗΜΝΟ ΤΟΥ 1939

          Θέλοντας ένα χώρο ως κέντρο ψυχαγωγίας, οι Λημνιοί χρησιμοποίησαν το παλιό τουρκικό τέμενος της Αγοράς. Ο μιναρές γκρεμίστηκε, έγιναν οι απαραίτητες τροποποιήσεις και βελτιώσεις, και το Δεκέμβριο του 1927 άνοιξε τις πύλες του το ¨Νέο Κέντρο¨. Ενώ γίνονταν εκεί και κάποιες κινηματογραφικές προβολές ήδη από το 1931, το 1939 μετά από σχετικές κτιριακές μεταρρυθμίσεις και με τα παράθυρα κλειστά ελέω τζαμπατζήδων, ένας νέος επιχειρηματίας ανέλαβε να ξεκινήσει προβολές και συγκεκριμένα στις 9/9/1939 με το έργο ¨Ave Maria¨. Και πράγματι η προβολή άρχισε στις 9 το βράδυ και λίγο μετά ξέσπασε το κακό με τη μορφή πυρκαγιάς…

          Σε ρεπορτάζ της εφημερίδας ¨Λήμνος¨ της 24/9/1939 διαβάζουμε πως μόλις οι τεράστιες φλόγες κάλυψαν το εσωτερικό του οικήματος σπέρνοντας πανταχού τον πανικό και το θάνατο, όλοι έτρεξαν προς την πόρτα και τα παράθυρα της δυτικής πλευράς. Οι κάτοικοι που βρίσκονταν έξω δεν έμειναν αδρανείς στο θέαμα των αλλοφρόνων καιγόμενων συμπολιτών τους και με αυτοθυσία στάθηκαν στην πόρτα και τα παράθυρα μέχρι την τελευταία στιγμή που έπεσε η στέγη και τεράστιες φλόγες ξεπήδησαν από την πρόσοψη του κτιρίου. Άλλοι κάηκαν επιτόπου και άλλοι κατέληξαν αργότερα στα βαριά εγκαύματα τους, ανεβάζοντας τον αριθμό των νεκρών… Η φωτιά έσβησε κατά τις 3,5 τα ξημερώματα. Ο κόσμος δεν κοιμήθηκε καθόλου από την αγωνία και τη θλίψη. Το Κάστρο είχε μετατραπεί σε κοιμητήριο. Οι σκηνές των ενταφιασμών τραγικές. Όλη η Λήμνος θρηνούσε. Μάλιστα, υπήρξαν κάποιοι που έπαθαν μια πρόσκαιρη τρέλα με τις παρακρούσεις να καταντούν συνηθισμένο φαινόμενο…

          Ανάμεσα στους νεκρούς και τους εγκαυματίες ήταν και αρκετοί Αιγυπτιώτες που είχαν επισκεφτεί το νησί κατά τους θερινούς μήνες. Εξάλλου, ιδιαίτερα πολυπληθής ήταν η λημνιακή παροικία της Αιγύπτου, η οποία και αμέσως έσπευσε να εκφράσει τη θλίψη της για το τραγικό συμβάν της Μύρινας.

          Στις 13/9/1939 ο αλεξανδρινός ¨Ταχυδρόμος¨ γράφει πως : ¨Η Λημνιακή Αδελφότητα έλαβε χθες τον θλιβερό κατάλογο των θυμάτων του τραγικού δυστυχήματος, το οποίο βύθισε στο πένθος ολόκληρο το νησί. Δημοσιεύοντες τα ονόματα όλων εκείνων οι οποίοι βρήκαν τραγικό θάνατο μέσα στις φλόγες ενός τόσο φοβερού δυστυχήματος, εκφράζουμε τα συλλυπητήρια μας προς τις οικογένειες των Αιγυπτιωτών, οι οποίες έχασαν προσφιλείς υπάρξεις, γενικότερα δε προς όλη την πατριά των εν Αιγύπτω Λημνίων, της οποίας το πένθος είναι βαρύτατο. Ο κατάλογος των θυμάτων έχει ως εξής : Πολυταρίδου Φωτεινή, Στράφτη Κυριακούλα, Καρατζά Λιλή, Κεσσιμλή Άννα, Σιδηρέλλη Δέσποινα, Τσολάκη Χρυσούλα, Κωνσταντινίδου Χρυσούλα, Φαμηλιάδου Αγαθή και ανιψιά της, Γεωργιάδης Σωτήριος, Κομνηνός Ευάγγελος και οι δύο θυγατέρες αυτού, Λασκαρίδου Δέσποινα, Δαρδανόπουλος Ευάγγελος, Αργυρίου Ελένη, Κρασσάς Νικόλαος μετά της αδελφής και ανιψιάς, Σουγιουλτζή Φωτεινή, Σακκιάδου Μαρία, Διαμαντίδης Θεόδωρος και η σύζυγος, Ποριάζη Όλγα, Φραγκάκη Ελισάβετ, Θεοφάνης και Δημήτριος Βαρύτης, Παντελιά Βασιλική¨. Τα θύματα τελικά ήταν περισσότερα…

Σημειώνουμε πως Πρόεδρος της Λημνιακής Αδελφότητας των εν Αιγύπτω Λημνίων ήταν τότε ο Ν. Κοκκιναράς, ενώ η Αδελφότητα την Κυριακή 17/10/1939 τέλεσε μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των θυμάτων στον ναό του Αγίου Σάββα παρουσία του Πατριάρχη Αλεξανδρείας.

          Το 1988 στο χώρο της τραγωδίας ανεγέρθηκε η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ενώ τοποθετήθηκε μια μαρμάρινη πλάκα με τα ονόματα των θυμάτων, ως τραγική ανάμνηση ενός τραγικού γεγονότος…

 

Ν.ΝΙΚΗΤΑΡΙΔΗΣ

 

 

ΧΑΡΙΚΛΕΙΑ ΒΑΛΙΕΡΗ : Η ΑΝΗΨΙΑ ΤΟΥ ΚΑΒΑΦΗ

 

          Ξεφυλλίζοντας παλιά έντυπα αναζητώντας αιγυπτιώτικες ιστορικές πτυχές στον ελλαδίτικο χώρο, έπεσα πάνω στο αθηναϊκό περιοδικό ¨Πάνθεον¨ της 11-24/7/1978 και συγκεκριμένα σε άρθρο με τίτλο ¨Με την τελευταία των Καβάφη¨, όπου η Χαρίκλεια Βαλιέρη-Καβάφη (1896-1983) συνομιλούσε με τον Νίκο Μπακουνάκη.

          Ήταν ανιψιά του Κων. Καβάφη, κόρη του αδελφού του Αριστείδη – εμπόρου και αντιπροσώπου της εταιρίας ¨Χεδίβης¨ – και της Μαρίας Βούρου, ενώ είχε παντρευτεί τον Geronimo Valieri.

          Ζώντας σ΄ ένα μικρό και ταπεινό δωμάτιο του πιο φθηνού ξενοδοχείου της Μυτιλήνης, παρέδιδε μαθήματα αγγλικών και γαλλικών σ΄ ένα νησί που την ήξεραν κι οι πέτρες… Απ΄ τα ψηλά στα χαμηλά, κι απ΄ τα πολλά στα λίγα, η Αλεξανδρινή κοντέσα περιέγραφε κάπως έτσι τη ζωή της :

          ¨ Έζησα πολύ πλούσια ζωή. Στην Αίγυπτο έμεινα ως τα 27 μου, ως το 1923. Τον Α΄π.π. τον πέρασα στην Αίγυπτο. Απ΄ τα 18 μου βρέθηκα ανακατεμένη μέσα στην αιγυπτιακή ζωή, με τα στρατεύματα Άγγλων και Γάλλων. Διασκέδασα πολύ, χόρεψα πολύ, γιατί η Αίγυπτος δεν υπέφερε από τον πόλεμο. Ανάμεσα στους Έλληνες υπήρχε πολύς πλούτος. Στα 1916 ήρθε ο Βενιζέλος, κι εμείς οι βενιζελικοί δώσαμε ένα μεγάλο πάρτι. Το 1923 παντρεύτηκα και έφυγα για την Ευρώπη. Ο άνδρας μου ήταν Έλληνας υπήκοος, αλλά Ιταλός στην καταγωγή. Από το 1923 ως το 1947 ταξιδεύαμε συνέχεια. Είχαμε λεφτά. Ο άνδρας μου δεν έκανε καμία δουλειά, αλλά μας έστελναν λεφτά από την Αίγυπτο. Λονδίνο, Παρίσι, Μιλάνο, Φλωρεντία, Βέλγιο, Αυστρία… Το χειμώνα στα χιόνια. Ήταν μια θαυμάσια ζωή.

          Στα 1939 ήμασταν στο Μπιαρίτς. Ο γερμανικός στρατός μας φέρθηκε καλά, αλλά τα χρήματα από την Αίγυπτο σταμάτησαν. Άρχισα να πουλώ διαμαντικά των οικογενειών Καβάφη και Βούρου… Τελείωσε ο πόλεμος, αλλά η Αίγυπος δεν άνοιξε. Πουλήσαμε ότι είχαμε. Πήγαμε στην Κύπρο, αλλά ήταν αδύνατον να βγάλουμε την περιουσία μου από την Αίγυπτο. Πήρα την κόρη μου και πήγα στην Αίγυπτο, αλλά μια μέρα διώξανε τους ξένους και το 1957 καταλήξαμε στη Μυτιλήνη με 2.000, κι ενώ είχαμε κτήματα, νοικιασμένα όμως αντί ευτελούς ποσού, αναγκάστηκα να εργαστώ¨.

          Όσο για τον Καβάφη καταθέτει πως : ¨Πήγαινα στο σπίτι του από 10 έως 25 ετών και μ΄ αγαπούσε πολύ γιατί είχα το όνομα της μητέρας του. Παρόλα αυτά που λένε, η περιουσία του ήταν μικρή, 6.000 λίρες. Όσο για τη σεξουαλικότητα του γράφονται ένα σωρό αναλήθειες και υπερβολές¨.

          Και η κοντέσα, λίγα χρόνια πριν πεθάνει, καταλήγει : ¨Είμαι γυναίκα του καλού καιρού και αν έγινα σύγχρονη και καταλαβαίνω τη νεολαία, μ΄ αρέσουν τα παλιά¨.

          Να σημειώσουμε πως είχε γράψει ένα βιβλίο στα αγγλικά για τον ποιητή, που όμως απ΄ ότι γνωρίζουμε δεν εκδόθηκε ποτέ. Ταξίδεψε κι αυτό στη λήθη των αλλοτινών εποχών…

 

Ν.ΝΙΚΗΤΑΡΙΔΗΣ

 

ΣΟΥΕΖΙΑΝΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ

 

Στου Σουέζ το καφενείο

δυο αράβισσες με μπρίο

τους σερβίραν τον καφέ,

γεια σου έρωτα κρυφέ.

 

Αργιλές μες στο ντουμάνι

οι κινήσεις μάνι-μάνι

να προλάβουνε τους ξένους

του ελληνικού του γένους.

 

Το Κανάλι λίγα μέτρα,

αδελφέ καημούς βρε μέτρα,

οι παράδες δεν φτουράνε

τα φουστάνια να κερνάνε.

 

Στου Σουέζ τον καφενέ

πόθοι λάγνοι ρεφενέ

και ο χρόνος να γλεντάει

όταν δίπλα τους περνάει.

 

Καφενείο στο Σουβέτσι

και η γεύση σαν στουπέτσι…

 

Ν.ΝΙΚΗΤΑΡΙΔΗΣ