ΜΙΑ ΑΙΓΥΠΤΙΩΤΙΚΗ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΗ

 

Βρετανοί τραυματίες στρατιώτες 

στο Ελληνικό Νοσοκομείο Αλεξανδρείας το 1916

Κατά την διάρκεια του Α΄ π.π. και συγκεκριμένα το Μάρτιο του 1916, ο γερμανικός και ο βουλγαρικός στρατός ξεκίνησαν την κατάληψη ελληνικών εδαφών στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη, με τους Βουλγάρους να προβαίνουν σε διωγμούς και ακρότητες κατά των Ελλήνων, με σκοπό τον αφελληνισμό των περιοχών αυτών.

Σε όλες τις πόλεις της Αιγύπτου, οι Έλληνες οργάνωσαν συλλαλητήρια διαμαρτυρίας για τη βουλγαρική εισβολή, στάλθηκαν παντού μηνύματα συμπαράστασης, ενώ μνημόσυνα πραγματοποιήθηκαν για τους πεσόντες υπέρ της πατρίδας σε Μακεδονία και Θράκη.

Θέλοντας η Ελλάδα να πολεμήσει, τον Αύγουστο του 1916 έλαβε χώρα το Κίνημα της Εθνικής Άμυνας στη Θεσσαλονίκη με την υποστήριξη του συμμαχικού στρατού, με το Βενιζέλο να τίθεται επικεφαλής του. Τον ίδιο μήνα, όταν και ιδρύθηκε ο Σύνδεσμος Φιλελευθέρων Αλεξανδρείας, στη συγχαρητήρια επιστολή του ο Βενιζέλος σημείωνε πως ¨η ενίσχυσις, την οποίαν μου παρέχει η αμείωτος εμπιστοσύνη του έξω Ελληνισμού, με ενδυναμώνει εις τον αγώνα και συγχρόνως αυξάνει την αισιοδοξίαν μου δια την τελικήν νίκην¨… Στις 24/11/1916 η Προσωρινή Κυβέρνηση κήρυξε επισήμως τον πόλεμο στις Κεντρικές Δυνάμεις.

Εν τω μεταξύ, για μία ακόμη φορά, οι Αιγυπτιώτες έσπευσαν να προσφέρουν αίμα και χρήμα στην Ελλάδα, καταλαμβανόμενοι από υψηλό αίσθημα ευθύνης και πατριωτισμού.

Χαρακτηριστική είναι η ¨Έκκλησις προς τους εν Αιγύπτω Έλληνες¨ της 1/10/1916 που διανεμήθηκε αρχικά στην Αλεξάνδρεια και κατόπιν σε όλες τις ελληνικές παροικίες της Αιγύπτου από την Επιτροπή των Εφέδρων Αξιωματικών και Υπαξιωματικών, την οποία υπέγραφαν οι Μικές Συναδινός, Πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητα Αλεξανδρείας και της Επιτροπής Περιθάλψεως, Γεώργιος Ρούσσος, Πρόεδρος του Συνδέσμου Φιλελευθέρων, Α. Κωμανός, Πρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Επιστημόνων ¨Πτολεμαίος¨ και Ν. Πηλαβάκης, Αντιπρόεδρος του Ελληνικού Εμπορικού Επιμελητηρίου Αλεξανδρείας, μία έκκληση που παραθέτουμε για την Ελληνική Ιστορία γενικά και για την Αιγυπτιώτικη Ιστορία ειδικότερα :

 

¨Έλληνες !

Την στιγμήν που κατά μέγα μέρος είδαμεν την πραγματοποίησιν των εθνικών μας ονείρων.

Ονείρων που μας ενανούριζαν αι μητέρες μας στην κούνια της σκλαβιάς και του φόβου. Και δεν ετολμούσαμεν καλά να πιστεύσωμεν ότι τα όνειρα έγειναν πραγματικότης.

Ότι τα Γιάννινα του Αλή Πασσά και του Μουχτάρη έγειναν Ελληνικά.

Ότι η Θεσσαλονίκη επέταξεν από πάνω της το γιασμάκι κ΄ εφόρεσε την όμορφη της Ελληνοπούλας στολή.

Την στιγμήν αυτήν της ανεμοζάλης και του ηφαιστιώδους αναβρασμού των εθνών, που κράτη θα εξαφανισθούν και κράτη θ΄ ανακύψουν καινούργια.

Που ημείς ως ευδοκίαν θεϊκήν εθεωρούσαμεν, ότι κατά την στιγμήν ταύτην ακριβώς, συνέπεσε να έχωμεν βασιλιά στρατηγόν με το θρυλλικόν όνομα του Παλαιολόγου και πολιτικόν συνενούντα εν τω προσώπω του όλας τας πνευματικάς και ηθικάς αρετάς της φυλής μας.

Που εβλέπαμιν ότι δια τον δικέφαλον αυτόν ελληνικόν αετόν δεν έμενε παρά το τελευταίο, το δυνατό, αλλά και τολμηρό πέτασμα, που με του όλου του έθνους την λαιλακώδη πνοήν, θα εφτερούγιζεν επάνω από τους θόλους της εκκλησίας των ονείρων μας.

Την στιγμήν ακριβώς αυτήν της αναμονής, των πόθων, των ελπίδων, της προσοχής, των παλμών, ενεφανίσθη, ως από αοράτου αναπηδήσας ρωγμής, ο γερμανός Μεφιστοφελής και έρριψεν εν μέσω ημών τον απαίσιον καγχασμόν του.

Διχάζει με το σατανικόν ξίφος του το σώμα του καμαρωμένου μας αετού, αλλ΄ από την τομήν του διχασμού δεν είναι το αίμα του. Είναι της μητέρας μας, της Ελλάδος το αίμα που ρέει.

Βοήθειαν ζητεί η Πατρίς αιμόφυρτος δια του στόματος των μεγάλων τέκνων της, του Βενιζέλου, του Κουντουριώτη, του Δαγκλή.

Τα λίγα παλληκάρια του Χριστοδούλου που έτρεξαν δεν αρκούν να διώξουν την αρκούδα που εχίμιξεν ευθύς από πάνω της, την καταπατεί και της γλύφει το αίμα.

Τι μάγια σούχουν κάμει, Κωνσταντίνε Βασιληά και κοίτεσαι ακίνητος, παράλυτος, ψυχρός, και δεν έχεις τη δύναμι να πιάσης το δοξασμένο σου το σπαθί, παρά τ΄ αφίνεις έτσι να σου το ποδοπατούν οι Βούλγαροι ;

Δεν συμφέρει, λέγουν, πόλεμος κατά των βουλγάρων και συμφέρει λοιπόν να παραδίδωμεν χώρας, φρούρια, κανόνια, τροφάς και να παραδιδώμεθα και οι ίδιοι και να χάνωμεν την τιμήν μας ;

¨Τι τον θέλομεν τον πόλεμον¨, φωνάζουν οι κατηχημένοι και δηλητηριασμένοι. ¨Εμείς πρέπει να κυττάξουμε τη δουλειά μας και την ησυχία μας¨. Αυτά τα λέγουν μόνον εκείνοι, που μ΄ αυτούς ούτε εδημιουργήθησαν, ούτε προόδευσαν τα έθνη ποτέ, αλλά κατά γενικόν ιστορικόν κανόνα υποδουλώνονται.

Τι θα εγίνετο η αρχαία Ελλάς, εάν ο Θεμιστοκλής και ο Μιλτιάδης εκύτταζαν την ησυχία τους ;

Τι θα εγίνετο η Νέα Ελλάς, εάν οι ήρωες του εικοσιένα εκύτταζαν την δουλειά των και την ησυχία των ;

Αφού δεν θέλουν τον πόλεμον τώρα που μας παρουσιάζεται με τας ευνοϊκοτέρας των συνθηκών, προς τι λοιπόν διέθετον τα εκατομμύρια του φτωχού ελληνικού λαού δια στρατούς και δια στόλους ;

Έλληνες !

Ρίξτε γύρω σας μια ματιά. Κυττάξατε τα ευγενικά της Αγγλίας παιδιά. Εγκατέλειψαν τα σπίτια τους, ησυχίαν οικογενειακήν, πατρικάς παρουσίας και τρέχουν σε ξένους τόπους να χύσουν το αίμα τους, όπως το έχυσαν άλλοτε δι΄ ημάς, υπέρ λαών μικρών που κατεπάτησαν τα δίκαια των τα ανθρώπινα, άλλοι μεγάλοι λαοί, άρπαγες και δεσποτικοί, πολιτισμένοι φαινομενικώς, αλλά κατά βάθος ακόμη βούλγαροι ;

Κ΄ εμείς δεν θα τρέξωμε να βοηθήσωμεν την πολυπαθή, την πολυστένακτον, την γλυκειά μας μητέρα Ελλάδα ;

Ας μη βαρύνη την ψυχήν σας ο απελπισμός επί τη θέα μερικών εξ ημών, αδιαφόρων, αναλγήτων, ακόμη και του κινήματος αντιδραστικών. Θα συνέλθουν και αυτοί, θα ηλεκτρισθούν από της πυρίτιδος την οσμήν και θα μας ακολουθήσουν, διότι θα ίδουν ότι τίποτε άλλο δεν ζητούμεν παρά της πατρίδος μας την σωτηρίαν.

Ευτυχείς όσοι θα την βοηθήσουν με οποιαδήποτε μέσα ημπορούν !

Ευτυχέστεροι όσοι ημπορούν να την βοηθήσουν με το χρήμα τους !

Αλλά τρις ευτυχισμένοι εκείνοι, που θα τρέξουν να την βοηθήσουν με τα νειάτα τους και την παλληκαριά τους.

Που θα ταχθούν στου Χριστοδούλου το πλευρό, των ευγενών της Ευρώπης παιδιών, και των προδομένων και δολοφονημένων συμμάχων μας Σέρβων.

Από αυτούς, μόνον εσείς, ω ευτυχισμένοι, που θα πολεμάτε στο πλάι τους, δια τον ίδιον, όπως και προ δύο ετών σκοπόν, ή θα πέφτετε μαζύ τους δοξασμένοι νεκροί, μόνον εσείς θα ημπορούσατε να ζητήσετε της ελληνικής πατρίδος την συγγνώμην.

Εμπρός οι ευγενείς και οι εκλεκτοί, εις την Θεσσαλονίκην.

Εκεί πάλλει σήμερον του Έθνους μας η Καρδία.

Εκεί σας περιμένει ανυπόμονη η Πατρίς¨.

 

Πηγές : ¨Ταχυδρόμος¨, Αλεξάνδρεια 17-30/8/1916, 1-14/10/1916 – el.wikipedia.org (10/1/2016)

 

Ν.ΝΙΚΗΤΑΡΙΔΗΣ

 

ΟΙ ΤΙΤΛΟΙ ΧΕΔΙΒΗΣ, ΣΟΥΛΤΑΝΟΣ ΚΑΙ ΑΖΙΖ

Χεδίβης Ισμαήλ

          Μετά την εποχή του Σουλτανάτου των Μαμελούκων (1250-1517), ένα δεύτερο Σουλτανάτο εγκαθιδρύθηκε στην Αίγυπτο την περίοδο 1914-1922, όταν όμως κατά βάση η Νειλοχώρα ήταν βρετανικό προτεκτοράτο. Από το 1805 ως το 1867 η Αίγυπτος αποτελούσε τυπικά μία οθωμανική επαρχία με κυβερνήτη Βαλή, αν και στην πραγματικότητα ήταν σχεδόν ανεξάρτητη με τους Βαλήδες να χαρακτηρίζονται ως Χεδίβιδες, ενώ αμιγώς Χεδιβιάτο εγκαθιδρύθηκε στη χώρα από το 1867 ως το 1914.

          Πως προήλθαν όμως οι τίτλοι Σουλτάνος και Χεδίβης, καθώς και αυτός του Αζίζ ; Το ερώτημα αυτό θα απαντηθεί από την αναδημοσίευση άρθρων που είδαν το φως στις εφημερίδες ¨Αίγυπτος¨ του Ζαγαζίκ (14/12/1914, 3/1/1915) και ¨Αιών¨ των Αθηνών ως μεταφορά εκ της εφημερίδας ¨Νείλος¨ (20/4/1867), απαντήσεις που έχουν ξεχωριστό ιστορικό ενδιαφέρον.

          Για το Χεδίβη διαβάζουμε λοιπόν τα εξής :

          ¨Η λέξις Κεδίβης ή Χεδίβης είναι μία ονομασία τίτλου, η οποία είναι παράδοξον πως εισήχθη εις την Αίγυπτον. Μετά την επίσκεψιν του Σουλτάνου Αβδούλ-Αζίζ εις την Αίγυπτον, ήτοι ολίγον μετά την ανάρρησιν του Χεδίβου Ισμαήλ, ήτοι του πάππου του τέως Χεδίβου Αμπάς Χελμή, μυστικαί διαπραγματεύσεις διεξήχθησαν μεταξύ Αιγύπτου και Κωνσταντινουπόλεως όπως ο τίτλος του ¨Αντιβασιλέως¨, όστις εδόθη εις τον εκάστοτε ηγεμόνα της Αιγύπτου δια της συνθήκης του 1841, μεταβληθή. Ο τίτλος είναι και κληρονομικός εις την οικογένειαν καταγωγής Μωχάμεντ Άλη. Επειδή όμως εις την Ανατολήν δίδουν μεγαλειτέραν σημασίαν εις τους τίτλους παρά εις την πραγματικότητα, δια τούτο και ο Χεδίβης επέμενεν όπως κρατήση τον τίτλον Κεδίβης αντί ¨Αντιβασιλεύς¨. Μεγάλη δυσκολία παρουσιάσθη εις την Αίγυπτον προς εξεύρεσιν τίτλου διαφέροντος από το ¨Πασσάς¨ προς διάκρισιν των βιλαετίων της Τουρκίας. Ο πρώτος τίτλος όπου εδόθη εις τον Ισμαήλ ήτο ¨Ελ-Αζίζ¨, το οποίον σημαίνει ¨παντοδύναμος¨, κατά παράδοσιν δε εγεννήθη η λέξις αύτη από τον Ιωσήφ όστις επωλήθη από τους αδελφούς του εις την Αίγυπτον και εγένετο ¨Βεκίλ¨ ή γενικός οικονόμος του Φαραώ. Αλλά τέτοιον τίτλον του ¨Ελ-Αζίζ¨ η Τουρκία ηρνήθη να αναγνωρίση, διότι είναι τίτλος απονεμηθείς εις έναν Άγιον, όπως πιστεύουν οι Οθωμανοί ότι είναι ο Ιωσήφ, και δεν πρέπει να τιτλοφορήται έτσι και ένας κοινός θνητός, όσο πλούσιος και ισχυρός και αν είναι. Έπειτα από πολλάς ονομασίας εξευρέθη επί τέλους η λέξις ¨Κεδίβης¨, τον οποίον επρότεινεν η Πύλη και εδέχθη ο Ισμαήλ¨.

          Σε άλλο άρθρο αναφέρονται τα εξής για το Χεδίβη :

          ¨Η λέξις Κεδίβης παράγεται εκ της Περσικής λέξεως Goda δηλούσης θεόν και Βασιλέα, εκ ης η αγγλική λέξις God και η γερμανική Gott, ήτοι θεός. Την εις την ελληνικήν εκ της περσικής ερμηνείαν ο πρώτον παραδούς ημίν είναι ο αρχαίος Έλλην συγγραφεύς Ξενοφών […]. Τα κατά τους Πέρσας εγνώριζε κάλλιστα ο πιστός εκείνος μαθητής του Σωκράτους, ο ακολουθήσας τον βασιλέα Αγησίλαον εν τη κατ΄ αυτών εκστρατεία […]. Οι Πέρσαι, καθά ιστορεί ο Ξενοφών, μετά το δείπνον συνείθιζον, ως οι αρχαίοι Έλληνες και ως οι σύγχρονοι Ρωμαίοι (οι παρά των Ελλήνων παραλαβόντες το έθιμον), να στήνωσιν εν τοις συμποσίοις τας δευτέρας καλουμένας τράπεζας και αύται ήσαν κυρίως τα συμπόσια, διότι εν αυτοίς έπινον οίνον και εποίουν προπόσεις. […] Εν τινί των δείπνων τούτων Δαρείος ο βασιλεύς της Περσίας επωνόμασε Κύρον τον νεώτερον ¨Κάρανον¨ όλων των παραλιών της Μ. Ασίας και Σατράπην τοιών επαρχιών. Κατά τον Ξενοφώντα ¨Κάρανος¨ σημαίνει κύριος, εξουσιαστής, αραβιστί δε ή φελλαχιστί Κεδίβ, εις ον απενέμοντο τιμαί αυτό τούτο βασιλικαί και εις απόδειξιν φέρει ότι δύο πρίγκηπες εκ του βασιλικού γένους απαντήσαντες τον Κύρον και μη χαιρετήσαντες τούτον ως βασιλέα (κρύπτοντες ήτοι τας χείρας εντός αδιεξόδου χειρίδος) κατεδικάσθησαν εις θάνατον. Η λέξις ¨Κάρανος¨ τοσούτω μάλλον σαφώς αποδίδει την έννοιαν του τίτλου Κεδίβης, όσως τυγχάνει συγγενής προς το Κοίρανος (ου καλόν πολυκοιρανίη, εις κοίρανος έστω εις βασιλεύς), όστις είχεν ως βασιλεύς εξουσίαν εν χειρί. Αλλά και τα διαφόρων κρατών της Ασίας Κεδιβάτα, αυτεξούσια ήτοι πολιτείαι, ψιλώ μόνον ονόματι παρά τινός πολιτικού κέντρου εξαρτώμεναι, αποδεικνύουσιν ότι η λέξις Κεδίβης εμφαίνει υποδεέστερον μεν κατά τι του Βασιλέως, πλην υπέρτερον παντός άλλου τιτλούχου¨. […]

          Ως προς τον τίτλο Αζίζ διαβάζουμε :

          ¨Αζίζ κατά την Αραβικήν γλώσσαν σημαίνει και ισχυρός και αγαπητός. Αζίζ είναι ταυτόσημον του αγαπητέ μοι. Κατά την πρώτην έννοιαν λέγεται επί Θεού, ως του παντοδύναμου άρχοντος. Από των αρχαιοτάτων χρόνων δε, απεδόθη ο τίτλος ούτος τω πρωτίστω των αράβων δεσποτών, τω κυρίω της Αιγύπτου, Αζίζ-Ελμάσρ, οίον βασιλεί της Αιγύπτου προεπικληθέντι. Ότε δ΄ η Αίγυπτος κατέστη εξάρτημα ξένου Καλιφάτου, ήτοι προ ή μετά το Καλιφάτον του Καΐρου, ο τίτλος του Αζίζ έμεινε τίτλος του διοικητού και αντιπροσώπου του καλιφών. Επίσης κατ΄ επέκτασιν ο τίτλος ούτος απεδόθη ενίοτε και τω πρώτω υπουργώ του βασιλέως της Αιγύπτου. Οίτω εν τω Κορανίω (κεφ. 12) ο Πούτιφαρ προσαγορεύεται τω ονόματι του Αζίζ. Γνωστόν δ΄ εκ της Βίβλου, ότι ο Πούτιφαρ ην υπουργός των οικονομικών. Η χήρα αυτού αμεταπτώτος αποκαλείται εν τω Κορανίω η χήρα του Αζίζ (30,31, κτλ). Η ετυμολογία του Αζίζ εύρηται ετέρωθεν εν τη Συριακή γλώσση, εν η σημαίνει ισχύν, δύναμιν. Εν τη αρχαιότητι Αζίζους υπήρξε το επώνυμον του Άρεως, εν Εδέση λατρευομένου. Ο δε γνωστότατος των εν Άγγλοις φιλολόγων Bryant αξιοί ότι Αζ ην εν των επωνύμων του ηλίου παρά Πέρσαις και ότι Αζίζης, επανάληψις του αρχικού Αζ, σημαίνει την Συριακήν θεότητα, την εκ της αιγυπτιακής μυθολογίας ελθούσαν, καθ΄ ην ουδέν έτερον είναι ή ο Ίσις, υιός του Οσίριδος, του Ηλίου. Πρόδηλον εντεύθεν, ότι αρχαιόταται παραδόσεις συνδέουσι τον τίτλον Αζίζ μετά των βασιλειών της Αιγύπτου και της Συρίας, και αξιοσημείωτον ότι το όνομα τούτο, ληφθέν παρά τινών των τούρκων σουλτάνων, εδόθη τη αιγυπτιακή ατμοπλοϊκή εταιρία, τη υπό του Ισμαήλ Πασά ιδρυθείση, ούση δ΄ εκ των πρωτίστων στοιχείων του της Αιγύπτου ναυτικού¨.

          Για τον τίτλο του Σουλτάνου καταγράφονται τα εξής :

          Ο τίτλος ¨Σουλτάνος¨ ομοιάζει με τον τίτλον ¨Κεδίβης¨, εφευρέθη δε προς διάκρισιν του ατόμου το οποίον τρόπο τινά υπερέχει από τους άλλους, δεν ισοδυναμεί όμως όπως η λέξις ¨Βασιλεύς¨ ή ¨Αυτοκράτωρ¨, τίτλοι τους οποίους δίδουν οι Ευρωπαίοι. Κατ΄ αρχάς ο τίτλος ¨Σουλτάν¨ απεδόθη από τον πρέσβυν του Χαλίφου της Βαγδάτης, όστις μετεχειρίσθη τοιούτον τιμητικόν τίτλον προερχόμενον από Χαλδαϊκήν ή Αραβικήν διάλεκτον, σημαίνη δε Κύριον ή Αυθέντην, ο πρέσβυς δε ούτος απηύθυνε την λέξιν ¨Σουλτάνος¨ εις τον Μαχμούτ τον Γαζνεβίδ, όστις εβασίλευε εις τα ανατολικά μέρη της Περσίας κατά το 1000 μ.Χ. έτος. Οι Βυζαντινοί συγγραφείς του ενδέκατου αιώνος δίδουν εις την λέξιν ¨Σουλτάν¨ την ίδιαν σημασίαν με το ¨Αυτοκράτωρ¨. Η κατάληξις δε ¨ος¨ προσετέθη εις τε την Ελληνικήν και Λατινικήν διάλεκτον και έγινε ¨Σουλτάνος¨, μετεδόθη δε ο τίτλος ούτος εις πολλούς φυλάρχους της Ασίας, ήτοι τους ¨Σελτζουκίδας¨ και άλλους Εμίρας της Ασίας και Ευρώπης. Νεώτεραι έρευναι αποδεικνύουν ότι η λέξις ¨Σουλτάν¨ εισήχθη κατά την βασιλείαν των ¨Μουταβάκελ¨, ήτοι εις τον ένατον αιώνα και εδίδετο εις τον αρχηγόν των σωματοφυλάκων. Τα παλαιά χρονικά της Βιέννης αναφέρουν ότι ο υιός του βασιλέως της Ουγγαρίας Αρπάδ έφερε τον τίτλον ¨Ζιάλτας¨, ήτοι ¨Σουλτάν¨.

          Και επιπρόσθετα για το Σουλτάνο και λοιπούς βασιλικούς τίτλους της Ανατολής αναφέρονται τα εξής :

          ¨Σουλτάνος¨, επώνυμον φερόμενον παρά του αυτοκράτορος της Κωνσταντινουπόλεως από του Μαχμούδ, του υιού του Λεβεκτεγκίν, σημαίνει ακριβώς κυβερνήτης, πηγάζει δ΄ εκ του εβραϊκού Skeleth ή κυβερνήτου. Εν τη στενή σημασία του δε, οι Τούρκοι θεωρούσιν αυτό ισοδύναμον τω κυβερνήτη των κυβερνητών και βασιλεί των βασιλέων. ¨Καλίφ¨ σημαίνει υποκατάστατον, ήτοι διάδοχον και επίτροπον. Τον τίτλον τούτον έλαβεν ο διάδοχος, ήτοι ο επίτροπος του Μωχαμέτου και επομένως εννοεί τον κάτοχον πάσης πνευματικής τε και κοσμικής εξουσίας επί των Μωαμεθανών. ¨Αβουκίρ¨, ο πρώτος αναλαβών τον τίτλον τούτον εκλήθη αυτός μόνος Καλλιφάχ Ρεσούλ Αλλάχ, ήτοι επίτροπος του προφήτου του Θεού. Ο διάδοχος αυτού έλαβε τον τίτλον του Εμίρ Ελ Μουμενίν, ήτοι Ταξιάρχης της πίστεως. Ο Αβδέλ Καδέρ έλαβε τον τίτλον του ¨Εμίρ¨, σημαίνοντα αρχηγόν. Τον τίτλον δ΄ αυτόν φέρουσι και πολλοί φύλαρχαι Άραβες. Η Αίγυπτος έσχεν εκ διαδοχής Καλίφας και Σουλτάνους. Ο έτερος τίτλος ¨Ιμάμ¨ σημαίνει αρχιερεύς, ιερεύς ή μοναχός, σχεδόν το αυτό ως ¨Ουλεμά¨, και φέρεται παρά των πρωθιερέων των τζαμιών. Αλλά εφαρμόττεται και επί τινών ηγεμόνων, ενασκούντων στρατιωτικήν τε άμα και θρησκευτικήν εξουσίαν, ως ο Ιμάμης της Μουσκάτ. Οι Μουσουλμάνοι απονέμουσι τον τίτλον τούτον έτι τοις ιδρυταίς του Σουρατικού δόγματος, Σοφιάν και ετέροις¨.

 

Ν.ΝΙΚΗΤΑΡΙΔΗΣ

 

ΔΙΑΚΛΑΔΙΚΗ ΑΣΚΗΣΗ ΕΛΛΑΔΟΣ-ΑΙΓΥΠΤΟΥ ¨ΜΕΔΟΥΣΑ 10¨

ΜΙΑ ¨ΜΕΔΟΥΣΑ¨ ΙΣΧΥΟΣ ΚΑΙ ΦΙΛΙΑΣ

 

Προαιώνιες οι σχέσεις μεταξύ Ελλάδος και Αιγύπτου, τα νεότερα χρόνια συσφίχθηκαν έτι περισσότερο τόσο με την υπογραφή διμερών συμφωνιών σε όλους τους τομείς, όσο και με τη διεξαγωγή κοινών στρατιωτικών ασκήσεων με τη συμμετοχή της αεροπορίας και του ναυτικού των δύο κρατών.

Έτσι, το Σάββατο 5/12/2020, ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ Στρατηγός Κωνσταντίνος Φλώρος παρακολούθησε την Ημέρα Διακεκριμένων Επισκεπτών (Distinguished Visitors Day, DVDay) στο πλαίσιο της διήμερης διακλαδικής άσκησης Ελλάδας – Αιγύπτου με την επωνυμία ¨Μέδουσα 10¨, η οποία πραγματοποιείται από το 2017. Τη δραστηριότητα τίμησαν με την παρουσία τους ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας κ. Νικόλαος Παναγιωτόπουλος, ο υπουργός Άμυνας της Αιγύπτου Στρατηγός Mohamed Zaki και ο Αιγύπτιος Αρχηγός Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων Αντιστράτηγος Mohamed Farid Hegazy.

Η άσκηση διεξήχθη από το διάστημα 30/11-6/12/2020 – με τη συμμετοχή της Κύπρου, της Γαλλίας και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων – στην ευρύτερη περιοχή της Αλεξάνδρειας.

Σκοπός της άσκησης που σχεδιάστηκε από το ΓΕΕΘΑ σε συνεργασία με τα Γενικά Επιτελεία Ενόπλων Δυνάμεων των συμμετεχουσών χωρών ήταν η συνεκπαίδευση και η προαγωγή της συνεργασίας των Μονάδων τους.

Σύμφωνα με τη σχεδίαση του ΓΕΕΘΑ, οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις συμμετείχαν με 2 Φρεγάτες με τα οργανικά τους Ελικόπτερα, 1 Υποβρύχιο, 1 Αρματαγωγό, 4 Αεροσκάφη F-16 που μεταστάθμευσαν  στην Αίγυπτο και 4 Αεροσκάφη F-16 που επιχείρησαν από την έδρα τους, 1 ΑΣΕΠΕ, 1 Ελικόπτερο CHINOOK, 3 Ελικόπτερα AH-64, 1 Αεροσκάφος C-130 και προσωπικό Μονάδων Ειδικών Επιχειρήσεων.

Το πρόγραμμα των δραστηριοτήτων της DVDay παρακολούθησαν παρατηρητές από τις ΗΠΑ, τη Γερμανία, τη Σαουδική Αραβία, το Μπαχρέιν, το Σουδάν, την Ιορδανία, την Ιταλία και την Πορτογαλία, ενώ περιέλαβε επιχειρήσεις συνεργασίας Ναυτικού με Μονάδες Ειδικών Δυνάμεων και αμφίβιες ενέργειες, αεροπορικές επιχειρήσεις και επιχειρήσεις επιθετικών ελικοπτέρων.

 

Ν.ΝΙΚΗΤΑΡΙΔΗΣ

 

Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΡΤΑΛΗΣ

ΚΑΙ ΤΑ ¨ΚΑΡΤΑΛΕΙΑ¨ ΣΧΟΛΙΚΑ ΚΤΙΡΙΑ

ΒΟΛΟΥ ΚΑΙ ΤΣΑΓΚΑΡΑΔΑΣ

 

 Η προτομή του Ιωάννη Καρτάλη στη γενέτειρα του

Ο Ιωάννης Αντ. Καρτάλης γεννήθηκε στην Τσαγκαράδα το 1842. Αποφοίτησε από το ημιγυμνάσιο Ζαγοράς και μετέβη στην Αίγυπτο, όπου σπούδασε σε Γαλλική Σχολή. Επιδόθηκε με μεγάλη επιτυχία στο εμπόριο, καθώς και στη γεωργία - κτηνοτροφία. Με τα χρήματα που μάζεψε και ξοδεύοντας σχεδόν όλη του την περιουσία, το 1866 οργάνωσε στην Κρήτη σώμα εθελοντών - επαναστατών. Επανερχόμενος στην Αίγυπτο, εγκαταστάθηκε στη Βέγχα και ασχολήθηκε και πάλι με το εμπόριο. Το 1878 συντηρεί ανάλογο σώμα 100 ανδρών στην Θεσσαλική Επανάσταση, όπου πολέμησε και ο ίδιος στη μάχη της Μακρυνίτσας. Το 1888 κτίζει στο Καφρ Γκουνεμία εκκοκκιστικό εργοστάσιο βάμβακος. Στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 προσπαθεί να οργανώσει αντάρτικα σώματα στην Μακεδονία. Από τις αρχές του 20^ου αιώνα εγκαθίσταται στο Βόλο, όπου από την 1/10/1907 χρημάτισε Δήμαρχος της πόλης, μέχρι την 21/6/1908  που απεβίωσε. Είχε επίσης εκλεγεί βουλευτής Βόλου το 1881, 1885, 1890 και Λαρίσης το 1905, ενώ διετέλεσε πρόεδρος της Βουλής το 1905.

    Το εγκαταλελειμμένο σήμερα ¨Καρτάλειο Δημοτικό Σχολείο¨ Τσαγκαράδας

Με δωρεά του το 1870 κτίστηκε στην Τσαγκαράδα το Καρτάλειο Δημοτικό Σχολείο, το οποίο και αποτελεί αξιόλογο αντιπροσωπευτικό δείγμα τις νεοκλασικής αρχιτεκτονικής του Πηλίου και για το λόγο αυτό το 1985 χαρακτηρίστηκε από την πολιτεία ως ¨έργο τέχνης¨. Δωρεά του ήταν επίσης και το οικόπεδο του Γυμναστικού Συλλόγου Βόλου.

       Το ¨Καρτάλειο¨ κτίριο της Εμπορικής Σχολής Βόλου το 1924

Με τη διαθήκη του κληροδότησε 100.000 φράγκα, αφήνοντας εντολή να αγοραστεί μ΄ αυτά οικόπεδο, να κτισθεί Εμπορική Σχολή και να δοθεί στο Δήμο Παγασών (νυν Βόλου). Πράγματι το 1916 η χήρα του αδελφού του Αριστείδη, που είχε αναλάβει την εκτέλεση της διαθήκης, παραχώρησε στον Δήμο Παγασών το έτοιμο κτίριο της Εμπορικής Σχολής στη συμβολή των οδών Πολυμέρη - Κασσαβέτη.

        Το ¨Καρτάλειο Διδακτήριο¨ Βόλου σήμερα

Η Εμπορική Σχολή, που είχε ιδρυθεί το 1900, στεγάστηκε λοιπόν στο ¨Καρτάλειο¨ επί οικοπέδου 3.270 τ.πηχ. από το 1916 ως το 1955, οπότε το διώροφο κτίριο της κατεδαφίστηκε λόγω των ζημιών που υπέστη από τους σεισμούς. Στη συνέχεια το κτίριο ανακατασκευάστηκε, η Σχολή έγινε Οικονομικό Γυμνάσιο, ακολούθως ξανά Εμπορική Σχολή, παράλληλα έγινε το 3^ο Γυμνάσιο Βόλου, στη συνέχεια ξανά Οικονομικό Γυμνάσιο και κατόπιν πήρε τη σημερινή του  μορφή ως 1^ο Επαγγελματικό Λύκειο Βόλου, γιορτάζοντας το 2016 τα 100 χρόνια προσφοράς στη μαθητιώσα νεολαία. Σήμερα, στο ¨Καρτάλειο Διδακτήριο¨, εκτός από το 1^ο και 2^ο Επαγγελματικό Λύκειο (ΤΕΕ), στεγάζεται και το 5^ο Γυμνάσιο Βόλου.

 

Πηγές : Γ. Σούρλας ¨Οι πολιτικοί της Μαγνησίας¨, Αθήνα 2007, σ.184, 344  – Ν. Νικηταρίδης ¨Η Αίγυπτος, η Ελλάδα και η Αιγυπτιώτικη Προσφορά¨, Αθήνα 2007, σ. 46 – Απ. Κωνσταντινίδης ¨Οι Πηλιορείται εν Αιγύπτω¨, Αλεξάνδρεια 1936, σ.σ. 26-28 – www.ert.gr (10/5/2016) – www.tsagarada.gr (22/2/2017) – www.1epal-volou.mag.sch.gr (23/2/2017) – Φωτογραφία Καρταλείου 1924 : Στ. Στουρνάρα από το ΔΗΚΙ (www.anolehonia.blogspot.gr)

 

Ν.ΝΙΚΗΤΑΡΙΔΗΣ

 

ΟΙ ΑΠΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΤΥΠΟΓΡΑΦΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ

Το πρώτο βιβλίο που τυπώθηκε στη νεότερη Αίγυπτο, 1798

Ο Ναπολέων Βοναπάρτης εκστράτευσε στην Αίγυπτο το 1798 και πιο συγκεκριμένα αποβιβάστηκε στην Αλεξάνδρεια την 1^η Ιουλίου. Η δε Γαλλική Κατοχή της Αιγύπτου διήρκησε τέσσερα χρόνια (1798-1801). Ο Ναπολέοντας διέταξε την εγκατάσταση γαλλικού, αραβικού και ελληνικού τυπογραφείου στη χώρα και την ίδρυση δημοσιογραφικών φύλλων. Όπως αναφέρει ο Ευγένιος Μιχαηλίδης, το πρώτο που είδε το φως στο Κάιρο, ήταν η εφημερίδα ¨Courier de l΄ Egypte¨ της οποίας κυκλοφόρησαν 116 φύλλα, από τις 28/8/1798 ως τον 6/1801, και περιείχε κυρίως χρονικά του Καΐρου και των περιχώρων, καθώς και ειδήσεις από τη Συρία, την Παλαιστίνη και την Ευρώπη. Κατόπιν, κυκλοφόρησε το περιοδικό ¨La Decade Egyptienne¨, από τις 10/10/1798 ως το 1801, περιέχοντας έρευνες και μελέτες των Γάλλων επιστημόνων στην Αίγυπτο. Αυτά τα δύο φύλλα αποτελούν τα πρώτα δημοσιογραφικά έντυπα της Αιγύπτου, μα και όλης της Μέσης Ανατολής.

Το πρώτο φύλλο στην Αίγυπτο – και στη Μέση Ανατολή – στην αραβική γλώσσα ήταν η ¨Εφημερίς του Χεδίβη¨ που κυκλοφόρησε στο Κάιρο το 1812. Το πρώτο φύλλο στην ιταλική γλώσσα ήταν η εφημερίδα ¨Lo Spettatore Egiziano¨ στα 1845 και ακολούθως, το 1862, τα δύο ελληνικά, η εφημερίδα ¨Η Αίγυπτος¨ και το περιοδικό ¨Ο Ιατρός του Λαού¨ με εκδότη τον Διονύσιο Οικονομόπουλο. Και τα τρία είδαν το φως στην Αλεξάνδρεια. Ακολούθησε η κυκλοφορία φύλλων στα αγγλικά (1881), γερμανικά (1883), περσικά (1903), μαλτέζικα (1909), αρμένικα (1913) και εβραιο-ισπανικά (1924).

Το πρώτο βιβλίο που εκδόθηκε στην Αίγυπτο φέρεται να είναι στα 1798 το ¨Alphabet arabe, turk et persan, à l'usage de l'Imprimerie orientale et française¨, ενώ το πρώτο ελληνικό βιβλίο που εκδόθηκε στη Νειλοχώρα ήταν η ¨Αρκαδιακή Οικογένεια¨ του Ευθυμίου Λουκά, το οποίο τυπώθηκε το 1853 στο τυπογραφείο του Ευρωπαϊκού Ταχυδρομείου της Αλεξάνδρειας.

Το Μάρτιο του 1902 εγκαινιάστηκε στο Μπουλάκο το Αιγυπτιακό Εθνικό Τυπογραφείο και με την ευκαιρία αυτή ο Μπονόλα κατέγραψε ορισμένες πληροφορίες σχετικά μ΄ αυτό στο ¨Messagiere Egizziano¨ που αξίζει να αναπαραχθούν :

¨Κατά το 1816, όταν κανένα τυπογραφείο δεν υπήρχε σε όλη την Ανατολή, εκτός από ένα στην Κωνσταντινούπολη, ο ηγεμόνας της Αιγύπτου Μωχάμεντ Άλη θέλοντας να ιδρύσει ένα κατόρθωσε να πετύχει από την Αυστριακή Κυβέρνηση την άδεια όπως ένας νέος Μαρωνίτης ονομαζόμενος Μεσαμπίχι παραμείνει στο Βασιλικό Τυπογραφείο του Μιλάνου, διδασκόμενος την τυπογραφική τέχνη. Στο Μιλάνο, ο Μεσαμπίχι δεν σπούδασε μόνο την τυπογραφική, αλλά και την χυτική τέχνη, επιστρέφοντας δε στην Αίγυπτο έλαβε την εντολή να διδάξει την τυπογραφική και σε άλλους Αιγυπτίους, ενώ ταυτόχρονα ο Μωχάμεντ Άλη κατόρθωσε να εκπαιδευτεί στο Ιεροσπουδαστήριο του Άζχαρ ένας αριθμός νέων γραφόντων απταίστως την αραβική και την τουρκική. Αυτοί θα ήταν οι πρώτοι στοιχειοθέτες Άραβες. Από το Μιλάνο κομίστηκαν τα πρώτα μηχανήματα, τα οποία και εγκαταστάθηκαν στο Κάιρο, όπου μετά από λίγο μάθαιναν την τέχνη της κατασκευής τυπογραφικής μελάνης. Κατά τον Αύγουστο του 1822 το αραβικό τυπογραφείο άρχισε να εργάζεται στην αραβική, τουρκική, ελληνική και ιταλική γλώσσα, ενώ αρχιεργάτης διορίστηκε ένας Γερμανός. Το πρώτο βιβλίο που τυπώθηκε ήταν η ¨Στρατιωτική Προπαιδεία¨, εκδοθείσα χάριν των Αιγυπτίων αξιωματικών που βρίσκονταν σε εκστρατεία στην Άνω Αίγυπτο. Κατόπιν δημοσιεύτηκε ένα είδος αραβικής γραμματικής, συγγραφείσα από κάποιους Άραβες σοφούς. Κατόπιν εκδόθηκαν μερικά στρατιωτικά βιβλία, ένα εγχειρίδιο βαφικής, ένα ιταλοαραβικό λεξικό και μία μάλλον φανταστική ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου σε μετάφραση από τα ελληνικά. Τα δημοσιευόμενα βιβλία αγοράζονταν σε μεγάλες ποσότητες, αλλά αυτό γινόταν μόνο προς ευαρέσκεια του ηγεμονικού ιδρυτή του αραβικού τυπογραφείου, παρά προς χρήση των αγοραστών. Περιέργως δεν δημοσιεύονταν κοράνια, αφού οι σέχηδες εναντιώνονταν σ΄ αυτό, αφού ήθελαν να διατηρήσουν το μονοπώλιο των χειρογράφων.

Ο Ιταλός γεωλόγος Μπρόκι, ο οποίος είχε κληθεί να υπηρετήσει την κυβέρνηση του Μωχάμεντ Άλη και πέθανε στο Χαρτούμ, αφηγείται ως εξής το πώς γεννήθηκε η λογοκρισία στην Αίγυπτο : Κάποιος Κάρολος Μπιλότι, καθηγητής μαθηματικών και πολιτικός εξόριστος από τη Σικελία, συνέθεσε ένα μεγάλο ποίημα υπό τον τίτλο ¨Η θρησκεία των Ανατολικών λαών¨, το οποίο και έδωσε στο τυπογραφείο του Μπουλάκου προς εκτύπωση με μορφή φυλλαδίων. Αλλά μόλις εκδόθηκαν τα πρώτα φυλλάδια, ο Άγγλος Πρόξενος Σαλτ εξεγέρθηκε και λέγεται πως παρέστησε το ποίημα και τον ποιητή στο Μωχάμεντ Άλη με τα μελανότερα χρώματα. Ο Αντιβασιλέας καταλήφθηκε από σφοδρότατη οργή και διέταξε την εξαφάνιση όλων των φυλλαδίων και την καύση του χειρογράφου που βρισκόταν στο τυπογραφείο. Φοβερή ήταν η οργή του και κατά του δύστυχου Μεσαμπίχι, ο οποίος παρότι διατάχθηκε, δεν τόλμησε να παρουσιαστεί μπροστά στον ηγεμόνα, ζητώντας από μερικούς υψηλά ιστάμενους να τον εξευμενίσουν. Τελικά το ζήτημα κατέληξε σε διαταγή του Αντιβασιλέα σύμφωνα με την οποία τίποτε δεν θα δημοσιευόταν στο μέλλον χωρίς την έγκριση του. Κάπως έτσι γεννήθηκε η λογοκρισία στην Αίγυπτο¨.

Το τυπογραφείο του Κωνσταντίνου Τσούμα , Κάιρο 1951

Και επειδή περί τυπογραφίας ο λόγος, ας καταγράψουμε όσα ελληνικά τυπογραφεία και πολλές φορές εκδοτικοί οίκοι έχουμε βρει πως λειτούργησαν στην Αίγυπτο, στα οποία, εκτός των άλλων, εκτυπώθηκε η πλειοψηφία των πάνω από 3.000 αιγυπτιώτικων βιβλίων κάθε είδους και των πάνω από 400 αιγυπτιώτικων δημοσιογραφικών εντύπων από το 1862 ως το 1962 :

Αλεξάνδρεια : ¨Ο Νείλος¨ (ιδρύθηκε το 1862), Ηλία Π. Ζαγγλή και Φερδινάνδου Όδδη, ¨Αρκάδιον¨, ¨Ο Κοραής¨ του Ηλ. Ζαγγλή, ¨Η Ηχώ¨, Μιχαήλ Κ. Νομικού, ¨Το Εμπόριον¨ του Ι. Μούσκου, Κοσμά Κ. Νομικού, Αδελφών Κουρμούζη, ¨Αλεξάνδρεια¨, ¨Ημερήσια Νέα¨, ¨Ελπίς¨, Ξενοφώντος Ν. Σάλτη, Αναστασίου Βιτάλη, Β. Πενάσων, ¨Η Ομόνοια¨, Βιτάλη και Μανουσάκη, ¨Η Μεταρρύθμισις¨, ¨Ο Τηλέγραφος¨, ¨Ελπίς¨ των Π. Γριτσάνη και Στ. Δαβιδοπούλου, Ιωάννου Κ. Λαγουδάκη, Βιτάλη και Λημνίου, Γεωργίου Τηνίου, ¨Ο Ταχυδρόμος¨, ¨Η Θρησκευτική Φωνή¨, Θ.Ε. Κασιμάτη και Κ. Ιωνά, ¨Ερμής¨, Σ.Σ. Ροδινού, ¨Κόσμος¨, Κ.Α. Φακού, Αργ. Κ. Δρακόπουλου, Πατριαρχικό Τυπογραφείο, ¨Άγιος Μιχαήλ¨ των Σ. και Γ. Βαλλινάκη και Απ. Γλου, Βικεντίου Αδαμαντίνου, Ε.Σ. Βαλλινάκη, Ν. Φραγκούλη, Ν. Δενδρινού, ¨Η Πρόοδος¨ του Δενδρινού, Μπαβέα και Σία, ¨Εφημερίς¨, ¨Γκούτεμβεργ¨ του Γ.Δ. Γεωργιάδη, Ν. Μητσάνη, Π. Καλαβίτη και Ε. Κατσικαδέλη, Ηνωμένα Τυπογραφεία ¨Ταχυδρόμου και Εμπορίου¨, ¨Εμπορίου¨, ¨Αγών¨, ¨Ανατολή¨, ¨Το Μέλλον¨, ¨Αθηνά¨, ¨Η Πρόοδος¨, ¨Le Progres¨ του Γ. Μπόλλα και Σία, Αδελφών Ιωσηφάκη, Αδελφών Σάββα Σαρρή, Ιωάννη Γ. Κεχαγιά, ¨Η Ημέρα¨, Α. Προκάτσια, Μ. Αρναούτογλου, ¨Μέση Ανατολή¨. Κάιρο : Μ.Κ. Νομικού (ιδρύθηκε το 1877), Γεράσιμου Γ. Μαζαράκη, Ιάκωβου Σ. Σταύρου, Π. Πένεση και Σία, ¨Ελληνικόν¨, Βαφείδου και Πολίτου, Λ. Φώσκολου, Ιωάννου Πολίτου, Α. Κωσταλιόλα, ¨Κάιρον¨, Εμμ. Δαμιανού, Λέοντος, Τ. Τσιχλάκι, ¨Τα Νέα¨, ¨Κοραής¨ του Νικολάου Κ. Δαμιανού, Κ. Ευαγγελίδου, Χαρμάλεν, ¨Φως¨, ¨Ασμοδαίος¨ του Τ.Μ. Τσιχλάκη, ¨Librairie d΄ Art¨ του Σταυρινού και Σία, Αδελφών Κουμαριανού, Κ. Κουμαριανού, Παν. Φ. Μπαγάνη, Τ. Κορύλλου, Ηλία Α. Κοέν, Societe d΄ Art Graphique, Αλέκου Γιούλη, Κ. Τσούμα και Σία, Societe Orientale Publicite, Αδελφοί Μενικίδου, Μ.Σ. Μενικίδου, Ε. Μενικίδου και Σία. Πορτ-Σάιτ : ¨Συνδέσμου¨, ¨Νέου Συνδέσμου¨, ¨Νέα Ηχώ¨, Αδελφών Ζαρρή. Ζαγαζίκ : Δημ. Φωτιάδη. Μιτ Γαμρ : Χ. Μιχαήλ. Σουέζ : Ελληνοαραβικόν.

 

Ν.ΝΙΚΗΤΑΡΙΔΗΣ

 

ΜΙΤΣΗ ΚΑΡΡΑ : Η ΑΙΓΥΠΤΙΩΤΙΣΣΑ

ΠΟΥ ΝΤΟΥΜΠΛΑΡΙΖΕ ΤΗ ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗ

 

Η Mαλαμίτσα Καπετανοπούλου γεννήθηκε στην Ισμαηλία το 1940. Πατέρας της ο Γιώργος Καπετανόπουλος από το Βόλο που εργαζόταν στο Τυπογραφείο της Εταιρείας της Διώρυγας του Σουέζ και μητέρα της η Κλεάνθη Σιφωνιού με καταγωγή από Σίφνο και Σύμη, ενώ ήταν παντρεμένη από το 1961 με τον Ελληνο-Αυστραλό Γιάννη Καρρά (Καραθανάση) από τα Κύθηρα, ποδοσφαιριστή της ΑΕΚ και κατόπιν ανταποκριτή του ¨Νέου Κόσμου¨ στο Μπρίσμπαν, ο οποίος και την πήρε μαζί του στην Αυστραλία.

Η οικογένεια το 1956 βρισκόταν στην Ελλάδα, όταν ξέσπασε η Κρίση του Σουέζ και ο πατέρας της αποφάσισε να μείνουν μόνιμα πλέον στην πατρίδα. Έτσι, με την αποζημίωση των Γάλλων άνοιξε στη Γλυφάδα το Snack-Bar ¨Express¨, το οποίο μάζευε τους Ιταλούς τραγουδιστές της περιοχής. Μία μέρα ζήτησαν να τους φτιάξει μία μακαρονάδα και ήταν τόσο πετυχημένη η ¨μπολονέζ¨ που μπήκε στον κατάλογο και έτσι το ¨Express¨ έγινε το πρώτο ιταλικό εστιατόριο στην Ελλάδα, συγκεντρώνοντας κάθε βράδυ όλο τον καλό τον κόσμο που ζητούσε φαγητό μετά από τα κέντρα διασκέδασης.

Την ίδια χρονιά (1956) η  Μίτση συμμετέχει στα Καλλιστεία και καταφέρνει μεταξύ 450 κοριτσιών να φτάσει μέχρι την τελευταία πεντάδα. Κατόπιν, αφού σπούδασε σε σχολή μοντελίστ, εργάστηκε αρχικά στην οικογενειακή επιχείρηση βοηθώντας τη μητέρα της στη μαγειρική και κατόπιν ως μοδίστρα στον Οίκο Τσοπανέλη, όπου έραβε φορέματα και η βασίλισσα Φρειδερίκη.

          Το 1965 η οικογένεια με τα δύο παιδιά τους επιστρέφουν στην Ελλάδα από την Αυστραλία και την ίδια χρονιά η Μίτση παίρνει μέρος σε ένα διαφημιστικό για προϊόντα μαλλιών, ενώ το 1969 γίνεται η σωσίας της Αλίκης με τη Φίνος Φιλμ, όπου εργάστηκε για δύο χρόνια, να τη χρησιμοποιεί στα δύσκολα και μακρινά πλάνα της λαμπερής πρωταγωνίστριας : Στην ¨Νεράιδα και το Παλικάρι¨, οπότε η Αλίκη ήταν έγκυος, στη ¨Δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά¨ στην σκηνή της επίθεσης των Ιταλών, κ.ά., έχοντας πάντα τις καλύτερες φιλικές σχέσεις με την Εθνική μας Σταρ.

          Σήμερα ζει στο Μπρίσμπαν μεταφέροντας στα αγαπημένα της πρόσωπα μοναδικές στιγμές από την Χρυσή Εποχή του ελληνικού κινηματογράφου.

 

Ν.ΝΙΚΗΤΑΡΙΔΗΣ