ΟΙ ΛΕΑΙΝΕΣ ΠΟΥ ΦΥΛΟΥΣΑΝ ΤΟ ΚΑΝΑΛΙ

          Στην άκρη του Καναλιού στο Πορτ-Τεουφίκ έστεκε το Ινδικό Μνημείο Πολέμου με τις περίφημες αγέρωχες λέαινες του σμιλευμένες από το Βρετανό γλύπτη Charles Sargeant Jagger να το φυλάνε σε στάση επιθετική προς κάθε επικείμενο εχθρό, ενώ το σχέδιο του όλου καλλιτεχνικού έργου οφείλεται στους John James Burnet και Thomas S. Tait.

          Τα αποκαλυπτήρια του Μνημείου του εγερθέντος υπέρ των 4.000 πεσόντων Ινδών κατά τη διάρκεια της Εκστρατείας του Σινά και της Παλαιστίνης κατά τον Α΄π.π. έλαβαν χώρα στις 3-16/5/1926 και το καϊρινό ¨Φως¨ κατέγραφε πως : ¨Η τελετή ενείχεν επιβλητικόν χαρακτήρα. Λόγοι εύγλωττοι εξεφωνήθησαν υπό του Υπάτου Αρμοστού Λόρδου Τζωρτζ Λόϋδ και του Μαχαραγιά του Αλουάρ. Ο Βασιλεύς αντιπροσωπεύθη δια του υπασπιστού του Μωχάμετ Σάδεκ Γέχια Πασά. Παρέστησαν ωσαύτως ο Πρωθυπουργός εκ μέρους της Αιγυπτιακής Κυβερνήσεως, ο Μούσα Φουάτ Πασάς υπουργός των Στρατιωτικών εκ μέρους του Αιγυπτιακού Στρατού, ο στρατηγός Χάκιν, ο στρατηγός Όλιβερ Σβαν διοικητής της αεροναυτικής υπηρεσίας, ενώ την κυβέρνηση των Ινδιών, εκτός του Μαχαραγιά Αλουάρ, και ο Μαχαραγιάς Σούδα Αδσούρ. Ο Λόρδος Πλούμερ αντιπροσώπευσε την κυβέρνηση της Παλαιστίνης. Το αγγλικόν καταδρομικόν ¨Κλέμανς¨ έριψε 19 κανονιοβολισμούς¨.

          Το Μνημείο καταστράφηκε από τα υποχωρούντα αιγυπτιακά στρατεύματα κατά τη διάρκεια του Πολέμου των Έξι Ημερών το 1967 και ότι απέμεινε μεταφέρθηκε στο Νεκροταφείο της Ηλιούπολης του Καΐρου επί της οδού Nabil el Wakkad.

         

                             Φύγαν οι Έλληνες απ΄ το Σουέζ

και τ΄ ουρανού δάκρυα μπεζ

ξεβάψανε τα γαλανά του μάτια.

Οι λέαινες γίνηκαν κομμάτια…

Πηγές : ¨Φως¨, Κάιρο 2-15/5/1926, 4-17/5/1926 – www.gatewaysfww.org.uk (27/4/2019) – www. en.wikipedia.org (27/4/2019)

Ν.ΝΙΚΗΤΑΡΙΔΗΣ

¨ΕΦΥΓΕ¨ ΚΙ Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΣ

          Ο πάντα χαμογελαστός, ευδιάθετος και προσηνής φίλος Χρήστος Χριστοφίδης (1944-2019) ξεκίνησε πρόωρα το ταξίδι του για την επουράνια Αλεξάνδρεια. Εκεί θα βρει τον πατέρα του Χαράλαμπο Χριστοφίδη, εργοδηγό για 35 χρόνια στα αλεξανδρινά εργοστάσια του Εμμ. Ζαχάρη, τη μητέρα του Καλλιόπη Ηλιάδου από την Κάσο, καθώς και τον αγαπημένο του δάσκαλο Χρήστο Μιχαηλίδη.

Από ψηλά θα αγναντεύει το Αβερώφειο Γυμνάσιο και τις Επαγγελματικές Τεχνικές Σχολές της Σαλβαγείου όπου και φοίτησε, από ψηλά θα κοιτά το Σύλλογο Αποφοίτων Σαλβαγείου Εμπορικής και Επαγγελματικής Σχολής Αλεξανδρείας ως Αντιπρόεδρος του Δ.Σ. του οποίου πρόσφερε τόσα πολλά, από ψηλά θα αντικρίζει τον πολυαγαπημένο του Σύνδεσμο Αιγυπτιωτών Ελλήνων, με τα τόσα μέλη που συνεχώς ενέγραφε και ως Έφορος Εντευκτηρίου, Αντιπρόεδρος, μα και απλά ως Σύμβουλος κοπίαζε καθημερινά για την πρόοδο του, συμβάλλοντας με όλες του τις δυνάμεις στην ανάπτυξη και διάδοση του Αιγυπτιωτισμού.

Και είναι αυτές οι δυνάμεις που τον εγκατέλειψαν το τελευταίο διάστημα, αλλά όμως ως μαχητής άντεξε μέχρι το τέλος παραμένοντας ενεργός στις αιγυπτιώτικες επάλξεις.

Όλοι εμείς που τον ζήσαμε από κοντά, θα τον θυμόμαστε πάντοτε με περισσή αγάπη, θα τον θυμόμαστε ως το καλό, χαμογελαστό παιδί, θα τον θυμόμαστε ως έναν Αιγυπτιώτη που πραγματικά κουβαλούσε συνεχώς στην ψυχή του την Αλεξάνδρεια της νιότης του.

Ν.ΝΙΚΗΤΑΡΙΔΗΣ

[Στη φώτο ο Χρήστος μας κατά την περσινή επίσκεψη του στην πολυαγαπημένη του Αλεξάνδρεια, που έμελλε να είναι και η τελευταία…]

΄

Η ΜΕΤΑΦΟΡΑ

ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΩΝ ΚΟΣΜΗΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΝΟΥΒΙΑΣ

          Το σύμπλεγμα ναών του Αμπού Σιμπέλ αποτελεί μέρος των αρχαιολογικών θησαυρών της Νουβίας βρισκόμενο νοτιοδυτικά του Ασουάν, ναοί που ανεγέρθηκαν από το Φαραώ Ραμσή Β΄ τον 13^ο αι. π.Χ. Ο κύριος και γνωστότερος ναός, βάθους 55 μέτρων, έχει στην πρόσοψη του τέσσερα τεράστια καθιστά αγάλματα του Ραμσή ύψους 20 μέτρων το καθένα.

          Όταν στα 1958 ξεκίνησαν οι εργασίες κατασκευής του Μεγάλου Φράγματος του Ασουάν, στη λίμνη που θα σχηματιζόταν θα βυθίζονταν αρκετά αρχαιολογικά κτίσματα της περιοχής. Έτσι, με πρωτοβουλία της UNESCOξεκίνησε ένας τιτάνιος πραγματικά αγώνας διάσωσης τους, μέσω αποσυναρμολόγησης και μεταφοράς τους σε ψηλότερα μέρη από τη στάθμη της λίμνης Νάσσερ, μιας από τις μεγαλύτερες τεχνητές λίμνες του κόσμου. Το κόστος των εργασιών ανήλθε στα 40.000.000 δολάρια και τελικά διασώθηκαν 18 κτίσματα, μεταξύ των οποίων οι ναοί της νήσου Φιλαί και του Αμπού Σιμπέλ.

          Οι ναοί και τα αγάλματα τεμαχίστηκαν σε χιλιάδες κομμάτια βάρους δεκάδων τόνων και το όλο projectαποτέλεσε και αποτελεί κάτι πρωτοφανές για τα παγκόσμια αρχαιολογικά χρονικά. Έτσι, το Αμπού Σιμπέλ, τοποθετημένο κάπου 75 μέτρα ψηλότερα, παραδόθηκε τελικά στο κοινό στις 22/9/1968.

          Θα πρέπει να σημειωθούν πως Α] Στην όλη αυτή προσπάθεια η Ελλάδα συνέβαλε διαθέτοντας 30.000 δολάρια το Δεκέμβριο του 1961, και Β] Ο Φουντουκίδης του Διεθνούς Ινστιτούτου Πνευματικής Συνεργασίας με το Βέλγο Αιγυπτιολόγο Ζαν Καπάρ είχαν υποστηρίξει την αναγκαιότητα μεταφοράς των μνημείων του Αμπού Σιμπέλ, πολλά χρόνια πριν αναλάβει τη σχετική πρωτοβουλία η UNESCO.

Ν.ΝΙΚΗΤΑΡΙΔΗΣ

ΔΥΟ ΛΑΝΘΑΝΟΥΣΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ

ΠΡΟΣ ΑΙΓΥΠΤΙΩΤΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

Ο Καζαντζάκης δια χειρός Τάκη Καλμούχου

Στον αδελφικό φίλο Μιχάλη Κοιλιάρη

          Δεκαπέντε χρόνια μετά το θάνατο του Νίκου Καζαντζάκη, το 1972, ο αλεξανδρινός ¨Ταχυδρόμος¨ έγραφε μεταξύ άλλων τα εξής :

          ¨Φύση ελεύθερη ο Καζαντζάκης είχε κατορθώσει να δαμάσει το νόημα της ελευθερίας του και να το απογυμνώσει από κάθε συμβατικό στοιχείο. Επεδίωκε την απόλυτη ελευθερία. Είχε αρνηθεί κάθε προσχώρηση, κάθε αυτοδέσμευση, κάθε στράτευση. Κράτησε για τον εαυτό του το δικαίωμα της επιλογής ανάμεσα σε ότι θεωρούσε καλό ή κακό. Προσπαθούσε να φθάνει στην ουσία των πραγμάτων, παραμερίζοντας κάθε τι συμβατικό. Η ζωή του ήταν ένας ασταμάτητος αγώνας για την πνευματική ελευθερία σ΄ έναν κόσμο που είχε συνηθίσει στις ταξινομήσεις και να βλέπει και να κρίνει με αθόλωτο μάτι την παραπλανητική επιφάνεια των ιδεών.

          Ξεκίνησε από την Κρήτη για να κατακτήσει τον κόσμο. Έφερε το ελληνικό μήνυμα, το μήνυμα της βαθύτερης ανθρωπιάς και της ελευθερίας στην Ευρώπη, στην Αμερική, στην Ασία, σ΄ όλο τον κόσμο. Ακαταπόνητος αστροναύτης του στοχασμού, συγκόμισε εμπειρίες και βιώματα από τους πιο διαφορετικούς κόσμους. Και τα μετουσίωσε σε τέχνη. Σε υψηλή ποίηση και σε ανθρωπιά¨.

          Στο ίδιο άρθρο δημοσιεύεται και μια λανθάνουσα επιστολή του σπουδαίου Κρητικού, που ήθελε να γίνει ανταποκριτής της ελληνικής εφημερίδας ¨Ταχυδρόμος¨ της Αλεξανδρείας, επιστολή που για ιστορικούς λόγους παραθέτουμε αυτούσια :

          ¨Μαδρίτη, Πλάζα ντελ Προγκρέσο 5

          Αξιότιμε κ. Διευθυντά,

          Τώρα κάμποσους μήνες βρίσκομαι στην Ισπανία και παρακολουθώ την εξαιρετική έντονη πνευματική και κοινωνική ζωή της δημοκρατουμένης Ισπανίας.

          Σκέφτομαι πως ίσως να ενδιαφέρει την εφημερίδα Σας να δημοσιέψει μερικά διαφωτιστικά άρθρα με περιεχόμενο εντελών κυλτυρέλ, καθόλου πολιτικό : εκπαιδευτική αναγέννηση, προσπάθεια διαφωτισμού του λαού, πνευματική και φιλολογική ζωή. Γι΄ αυτό παρακάλεσα τον φίλο μου κ. Μαρσέλο να Σας μιλήσει. Για τα άρθρα αυτά δεν θέλω απολύτως καμία αμοιβή, κι ούτε αν θέτε να δημοσιεύσετε με τ΄ όνομα μου για νάχετε την ελευθερία να ρυθμίσετε τη γλώσσα τους και το ύφος σύμφωνα με τις συνήθειες της εφημερίδος Σας. Αν τα άρθρα δεν Σαν αρέσουν, δεν τα δημοσιεύετε. Καμίαν ευθύνη δεν απολαμβάνετε απέναντι μου.

          Αν μου κάνετε την τιμήν να δεχθείτε, μου στέλνετε ένα γράμμα και μου το λέτε. Το γράμμα σας αυτό θα με βοηθήσει να δω τα πρόσωπα που θα ιντερβιουάρω εκ μέρους της εφημερίδος Σας.

          Με την ελπίδα πως θα έχω σύντομα απάντηση Σας για να προλάβω όσο βρίσκομαι εδώ να γράψω τα άρθρα αυτά. Σας παρακαλώ να δεχθήτε τη διαβεβαίωση της εξαιρετικής μου τιμής. Ν. Καζαντζάκης.¨.

          Ας σημειωθεί πως ο Καζαντζάκης ταξίδεψε τρεις φορές στην Ισπανία μεταξύ 1926 και 1937 (1926, 1932-33, 1936), αλλά δυστυχώς η ανωτέρω επιστολή δεν αναφέρει ημερομηνία. Πάντως δεν νομίζουμε πως η συνεργασία αυτή τελικά ευδοκίμησε, αφού οι ανταποκρίσεις του από την Ισπανία δημοσιεύτηκαν τελικά στα αθηναϊκά φύλλα του ¨Ελεύθερου Τύπου¨ και της ¨Καθημερινής¨.

          Περί τα 20 χρόνια νωρίτερα και συγκεκριμένα το 1955 η Κρητική Αδελφότητα Καΐρου επί προεδρίας του ταξίαρχου Θεμ. Μάρκου είχε απευθύνει στον Καζαντζάκη που βρισκόταν τότε στη γαλλική Αντίμπ θερμή επιστολή υποστήριξης στο γνωστό πρόβλημα με την Εκκλησία που είχε προκύψει. Ο σπουδαίος Έλληνες πεζογράφος είχε απαντήσει τότε ως εξής :

          ¨Μεγάλη χαρά και συγκίνηση μου έδοκε το τόσο θερμό και ωραίο γράμμα σας. Τι χαρά κι υπερηφάνεια όταν χτυπούν ένα Κρητικό να σηκώνεται όλη η Κρήτη να τον υπερασπίσει. Όλα τα υπελόγισαν οι παπάδες και μονάχα το πιο σημαντικό ξέχασαν : πως αυτός που χτυπούν είναι Κρητικός κι έχει την Κρήτη μαζί του. Δηλαδή δεν πέφτει εύκολα.

          Τι ντροπή να συλλογιέσαι πως υπήρξαν άνθρωποι που κατηγόρησαν τον ¨Καπετάν Μιχάλη¨ ως έργο αντεθνικό κι ανήθικο ! Ενώ ένα μονάχα σκοπό είχα γράφοντας το βιβλίο αυτό : να δοξάσω τους ηρωϊσμούς και τα μαρτύρια που υπέφερε η Κρήτη για την Ελευθερία. Με αίμα και δάκρυα είναι γραμμένος ο ¨Καπετάν Μιχάλης¨ γιατί τα περιστατικά που αναφέρω τα έζησα ο ίδιος όταν ήμουν μικρός και χαράχτηκαν σα μαχαιριές στη καρδιά μου, και βρέθηκε μητροπολίτης να κατασυκοφαντήσει το έργο αυτό ως ¨διασύρον¨ τους αγώνες της Κρήτης ! Και βρέθηκε Ιερά Σύνοδος που δεν τον κάλεσε σε απολογία ! Όμως, χάρη μεγάλη χρωστούμε στην Ιερά αυτή Σύνοδο γιατί με τη μεσαιωνική της απόπειρα να πνίξει το Πνεύμα, έδοκε αφορμή σε όλους τους Τίμιους Έλληνες και πρώτα απ΄ όλα στους Κρητικούς να σηκωθούν και να βροντοφωνήσουν Όχι !

          Χαίρομαι που μου ήρθε το Όχι αυτό από την Κρητική Αδελφότητα του Καΐρου.

          Σας παρακαλώ να πιστέψετε αγαπητοί συμπατριώτες και φίλοι πως αυτό για μένα είναι μια μεγάλη αμοιβή.

          Ο Θεός, ο Κρητικός, μαζί μας πάντα ! Ν. Καζαντζάκης¨.

Πηγές : ¨Ταχυδρόμος¨, Αλεξάνδρεια 5/4/1955, 10/12/1972 – ¨Βήμα¨, Αθήνα 24/11/2008

Ν.ΝΙΚΗΤΑΡΙΔΗΣ

ΟΙ ΣΤΗΛΕΣ ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ

Στήλη Πομπήιου

          Στήλη καλείται ένα μεγάλο κομμάτι πέτρας, μαρμάρου ή μετάλλου στημένο σε εσωτερικό ή εξωτερικό χώρο, το οποίο φέρει χαραγμένες επιγραφές ή άλλα στοιχεία.

Για την Αίγυπτο, φημισμένη είναι η Στήλη της Ροζέττης που σήμερα φιλοξενείται στο Βρετανικό Μουσείο, μια πλάκα από μαύρο γρανίτη που χρονολογείται στον 2^ο π.Χ. αιώνα και φέρει την ίδια επιγραφή σε τρία συστήματα γραφής, ιερογλυφικά, δημώδη αιγυπτιακά και ελληνικά, στήλη που ανακαλύφθηκε το 1799 και συνέβαλε καθοριστικά στην αποκρυπτογράφηση των ιερογλυφικών από τον Σαμπολεόν.

          Στην Αλεξάνδρεια τώρα, η πιο γνωστή Στήλη είναι εκείνη του Πομπήιου, μια ρωμαϊκή θριαμβική στήλη που θεωρείται η ψηλότερη που αναγέρθηκε ποτέ εκτός Ρώμης και Κωνσταντινούπολης, αφού με τη βάση της έχει ύψος 26,85 μ. Από τους μεγαλύτερους μονόλιθους του κόσμου, είναι κατασκευασμένη από γρανίτη του Ασσουάν και ζυγίζει 285 τόνους. Πήρε λανθασμένα την ονομασία της από τον Πομπήιο, αφού θεωρούταν πως βρισκόταν πάνω από τον τάφο του, ενώ στην πραγματικότητα είχε στηθεί στα τέλη του 3^ου αι. π.Χ. από τον Αίλιο Πούμπλιο προς τιμήν του Αυτοκράτορα Διοκλητιανού. Η Στήλη βρίσκεται στο νότιο τμήμα της Αλεξάνδρειας, μεταξύ της λίμνης Μαριούτ και των ακτών της Μεσογείου, κοντά στο Σεράπειο.

          Μια δεύτερη Στήλη της Αλεξάνδρειας ήταν εκείνη της Σιλσίλας, που δεν γνωρίζουμε σήμερα που βρίσκεται. Τοποθετήθηκε στις αρχές Ιουλίου του 1950 και σχετικά διαβάζουμε στον αλεξανδρινό ¨Ταχυδρόμο¨ τα εξής : ¨Η Δημαρχία Αλεξανδρείας τοποθέτησε αθόρυβα στις τέσσερεις πλευρές της Στήλης της Σιλσίλας επιγραφές στην Αραβική, Ελληνική, Λατινική και Γαλλική γλώσσα προς διαιώνιση της χαρμόσυνης ανάρρησης στο Θρόνο της Α.Μ. Φαρούκ Α΄ την 7 Σάφαρ 1355 (28 Απριλίου 1936). Η Αλεξάνδρεια τοιουτοτρόπως προικίζεται με μία ακόμη Στήλη […]. Οι Έλληνες της Αλεξάνδρειας με χαρά θα πληροφορηθούν ότι η Δημαρχία μας αφιέρωσε μία των επιγραφών και στη γλώσσα εκείνων οι οποίοι είχαν δικαιώματα πολιτογράφησης Πολιτών Αλεξανδρινών. Η γραφή είναι η της Ελληνιστικής Εποχής της Αλεξάνδρειας των Πτολεμαίων, το δε κείμενο αυτό είναι το μακροσκελέστερο μετά τη λατινική επιγραφή, καθότι και το αραβικό κείμενο και το γαλλικό είναι λακωνικά. Ιδού η επιγραφή Ελληνιστί : ¨(Στέμμα Βασιλικό). Αγαθή τύχη Φαρούκ τω πρώτω υπέρ αιωνίου μνήμης εκείνης της ημέρας, εν η την βασιλείαν παραλαβών, τους Αιγυπτίους ευεργετών διατελεί ο Δήμος των Αλεξανδρέων ενοιάς χάριν ιδρύσατο έτους ΙΓ΄ Παχών Γ΄¨. Αξία συγχαρητηρίων η Δημαρχία μας δια την επιτυχή ιδέα, η οποία τιμά την πόλη¨. Η επιγραφή αυτή είχε μεταφραστεί εκ του γαλλικού το 1948 από τον Θ.Δ. Μοσχονά και το 1950 έλαβε την τελική μορφή της και με τη βοήθεια του Διευθυντή του Μουσείου της πόλης Αντριάνι. Το τέλος της επιγραφής ¨Έτους ΙΓ΄ Παχών Γ΄¨ σημαίνει 13 έτη από της 28 Απριλίου, Παχών δε είναι ο αντίστοιχος αιγυπτιακός μήνας.

Ας σημειωθεί, η ύπαρξη επίσης στην Αλεξάνδρεια της Στήλης Κίτσενερ, της Στήλης Βικτώριας και της Στήλης του Κηπαρίου του Μεγάρου του Συμβουλίου Καθάρσεων.

Στήλη πεσόντων 1912-13

Από ελληνικής πλευράς, καταγράφουμε πως στον αυλόγυρο του Ευαγγελισμού υπάρχουν οι εξής στήλες : Εις τους εξ Αιγύπτου Έλληνες προμάχους της πατρίδος πεσόντας κατά τον μέγα πόλεμον (1919-1922), Υπέρ πατρίδος ενδόξως πεσόντες παλαιοί μαθηταί των Σχολείων της Ελληνικής εν Αλεξανδρεία Κοινότητος (1912-1913, 1916-1922, 1940-1945), Υπέρ πατρίδος ενδόξως πεσόντες Έλληνας Αλεξανδρείας κατά τον πόλεμον 1940-1945, Ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος (26/4/1941), Και συ διαβάτα που περνάς είπε στην Ελλάδα κάτω πως είμεθα θαμμένοι εδώ πιστοί στο θέλημα της (1943, ο Οργανισμός Παλαιών Πολεμιστών Ελλάδος εις τους εν Ελ Αλαμέιν ηρωικώς πεσόντας Έλληνας πολεμιστάς, καθώς και η Στήλη Εις τους εξ Αιγύπτου Έλληνας προμάχους της πατρίδος πεσόντας κατά τους πολέμους 1912-1913.

Πηγές : ¨Ταχυδρόμος¨, Αλεξάνδρεια 9/7/1950, 10/7/1950 – Αιγυπτιώτικο Αρχείο Ν.Κ. Νικηταρίδη – en.wikipedia.org

Ν.ΝΙΚΗΤΑΡΙΔΗΣ

ΨΗΦΙΣΤΕ ΑΙΓΥΠΤΙΩΤΙΚΑ

          Οι εκλογές πλησιάζουν και είτε είναι δημοτικές, είτε ευρωπαϊκές, είτε βουλευτικές, αρκετοί συμπατριώτες μας θα θέσουν υποψηφιότητα. Ανεξάρτητα λοιπόν ιδεολογικών και κομματικών τοποθετήσεων και προτιμήσεων, θα πρέπει οι Αιγυπτιώτες υποψήφιοι να στηριχθούν είτε με την ψήφο μας, αν βρίσκονται στο ψηφοδέλτιο που προτιμούμε, είτε με την ψήφο φίλων και συγγενών που γνωρίζουμε τι θα ψηφίσουν.

Τώρα, το γιατί θα πρέπει να στηριχθούν οι Αιγυπτιώτες υποψήφιοι είναι νομίζω πασιφανές. Όχι μόνο μας συνδέουν κοινές μνήμες, αλλά κυρίως γνωρίζουμε καλά πως μοιραζόμαστε το ίδιο Αιγυπτιώτικο Ήθος, ένα ήθος που σίγουρα θα ξεχωρίσει με πολλούς τρόπους σε δημοτικά συμβούλια, ευρωκοινοβούλιο και βουλή, ένα ήθος που μας χαρακτηρίζει και μας ξεχωρίζει, ένα ήθος που πραγματικά λείπει από τον πολιτικό βίο τούτης της χώρας.

          Όπως προείπαμε, οι Αιγυπτιώτες υποψήφιοι είναι αρκετοί. Για παράδειγμα στις δημοτικές εκλογές κατεβαίνουν οι Έλενα Κοσσένα, Κική Βλαχάκη, Νίκος Αβραμίδης και άλλοι, τους οποίος αν πραγματικά θελήσουμε σίγουρα θα βρούμε μέσω του διαδικτύου ή από τα σχετικά φυλλάδια που θα μοιραστούν. Το θέμα είναι να το θελήσουμε. Να θελήσουμε δηλαδή να ψηφίσουμε αιγυπτιώτικα, όχι με την παλιά έννοια του ψηφίζω τον συγχωριανό μου για να μου κάνει ρουσφέτι, αλλά με την έννοια του ψηφίζω έναν Αιγυπτιώτη που με την πολιτική πορεία του θα με κάνει υπερήφανο για την ψήφο μου, έναν Αιγυπτιώτη που οι αξίες του θα αντικατοπτρίζονται στις πράξεις του, έναν Αιγυπτιώτη που θα προσθέσει ένα λιθαράκι στην ιστορική πορεία του Αιγυπτιώτη Ελληνισμού και μέσα από την ενασχόληση με τα κοινά, πορεία που γέννησε πρωθυπουργούς, υπουργούς και γενικότερα πολιτικούς ταγούς που διακρίθηκαν και ακόμη μνημονεύονται. Και επειδή οι Αιγυπτιώτες δεν μένουμε στα λόγια, ορίστε μερικά μονάχα παραδείγματα : Κωνσταντίνος Τσαλδάρης, Αντώνης Μπενάκης, Παναγιώτης Χατζηπάνος, Εμμανουήλ Μπενάκης, Επαμεινώνδας Κυπριάδης, κ.ά.

          Ψηφίστε λοιπόν αιγυπτιώτικα, για μια τοπική αυτοδιοίκηση με ήθος, για μια βουλή με σθένος, για μια ευρωβουλή με πάθος.

          Ψηφίστε αιγυπτιώτικα γιατί αυτό μας υπαγορεύει η συλλογική αιγυπτιώτικη συνείδηση μας.

          Ψηφίστε αιγυπτιώτικα, γιατί απλά είμαστε Αιγυπτιώτες ! Κι αυτό ήταν, είναι και θα είναι ένας τίτλος τιμής !

Ν.ΝΙΚΗΤΑΡΙΔΗΣ

ΙΩΑΝΝΗΣ ΙΕΡΩΝΥΜΙΔΗΣ

Ο Αιγυπτιώτης αγρονόμος εφευρέτης

Συνεχίζοντας τις βιογραφικές προσθήκε στο πόνημα μου ¨Αιγυπτιώτικες Προσωπικότητες του Χθες¨, θα αναφερθούμε στον τομέα των επιστημών στο σπουδαίο Αιγυπτιώτη μηχανικό-αγρονόμο και εφευρέτη Ιωάννη Ιερωνυμίδη.

Γεννήθηκε στην Κύπρο, σπούδασε στη Βηρυτό και στο Μονπελιέ μηχανική και αγρονομία, και νεότατος εγκαταστάθηκε στην Αίγυπτο το 1881. Με τη ευρύτατη μόρφωση του, το χαρακτήρα και το δημιουργικό του πνεύμα επιβλήθηκε ταχύτατα και κατέλαβε επίζηλη θέση στην κοινωνία.

Διετέλεσε κατά σειρά διευθυντής των κτημάτων του Δρανέτ Πασά και των εταιριών Κομ ελ Άχνταρ, ενώ σ΄ αυτόν οφειλόταν κατά μέγα μέρος το σχέδιο και η εκτέλεση των παραγωγικών έργων μεταξύ Μαντάρας και Καφρ ελ Νταουάρ με τα οποία αποξηράθηκαν και αποδόθηκαν σε προσοδοφόρο καλλιέργεια απέραντες εκτάσεις. Επίσης, διετέλεσε διευθυντής των κτημάτων του Μπογός Νουμπάρ Πασά. Φιλοδοξώντας να χρησιμοποιήσει τις γνώσεις και την πείρα του για το γενικότερο καλό της Αιγύπτου και των κατοίκων της, αποτέλεσε έναν από τους σπουδαιότερους σκαπανείς της γεωργικής προόδου της χώρας, σε μία εποχή κατά την οποία οι επιστήμονες αγρονόμοι σπάνιζαν.

Για να ανακουφίσει το φελάχο και για να διευκολύνει την άρδευση των γαιών ο Ιερωνυμίδης εφεύρε κατά το 1899 ειδικό μηχάνημα δια το οποίο τελειοποίησε τον περίφημο κοχλία του Αρχιμήδη και χάρις στο οποίο πολλαπλασιαζόταν η ποσότητα του ανυψούμενου ύδατος. Το μηχάνημα αυτό βραβεύτηκε σε πλείστες εκθέσεις του Καΐρου, ο δε Χεδίβης Αμπάς είχε συγχαρεί προσωπικά τον εφευρέτη του.

Στον Ιερωνυμίδη επίσης οφείλονται τα περισσότερα αρδευτικά εργαλεία που για χρόνια χρησιμοποιούνταν στην Αίγυπτο και τόσο εξυπηρετούσαν τη γεωργία. Επίσης, εφηύρε μηχάνημα κατασκευής μονόλιθων σωλήνων διαφόρων διαμετρημάτων, η πρακτικότητα του οποίου αναγνωρίστηκε απ΄ όλους. Κατά το 1903 συνέλαβε το σχέδιο της Δεξαμενής στο Μαριούτ, δια του οποίου θα δίνονταν για καλλιέργεια 400.000 φεντάνια χέρσων γαιών έναντι ελάχιστης σχετικής δαπάνης. Το σχέδιο αυτό εκτιμήθηκε ιδιαίτερα από το Σουλτάνο Χουσεΐν Κάμελ, ο οποίος συγχαίροντας τον Ιερωνυμίδη τον προέτρεψε να το καταθέσει στα Μικτά Δικαστήρια. Δυστυχώς, οικονομικοί λόγοι δεν επέτρεψαν την πραγματοποίηση αυτού του σχεδίου.

Ο Ιερωνυμίδης έδρασε και παροικιακά, αφού υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος του Συλλόγου ¨Ορφέας¨. Πέθανε στις 11/8/1933, αφήνοντας πίσω τη σύζυγο του Πηνελόπη και τα παιδιά του Νίκο, Αλέκο, Δωρίδα και Έλλη.

Ν.ΝΙΚΗΤΑΡΙΔΗΣ

Περιοχή συνημμένων